Typ: One Shot
Gatunek: angst, AU, kryminał
Paring: BanLo
Ostrzeżenia: lekka brutalność
Notka od autorki: No dzień dobry ^ ^ Jest to mój pierwszy one shot na wcale nie takim już pierwszym blogu. Dziękuję Usagii za motywację i pomoc c: Na twoją prośbę, jest to BanLo .
Oby głównie tobie się spodobało, ale myślę, że raczej będzie okej ^^' Miłego czytania ~
Ciemna obskurna piwnica, jeden mały pokój, w którym jedyne co się znajdowało to w niektórych miejscach popękane już krzesło i mała żarówka, ledwo dyndająca na czarnym kablu. Na krześle siedział chłopak, z wyglądu posiadający około dwadzieścia lat. Zawiązana na oczach opaska już dawno przesiąkła potem i łzami, a twarz w niektórych miejscach była pokryta zadrapaniami i zacięciami od noża. Chłopak ciężko oddychał, widać było po nim, że jest czymś niesamowicie zmęczony. Jeden z jego nadgarstków, zawiązanych z tyłu mebla był wykręcony pod nienaturalnym kątem, prawdopodobnie złamany. Kto wie co kryło się pod poszarpaną koszulką. Mężczyzna ten był więziony głęboko w siedzibie gangu B.A.P i nie zapowiadało się by szybko stamtąd wyszedł
~
-Powiedział coś?-zapytał Himchana, który właśnie zamknął za sobą drzwi od celi. Ten tylko westchnął i pokręcił przecząco głową. Bang wzniósł oczy do nieba i odsunął od siebie delikatnie Zelo, który usadowiony na jego kolanach szczęśliwie wtulał nos w jego szyję. Chłopak miał wielką nadzieję, że Kim poradzi sobie z tym nieszczęśnikiem, a on będzie mógł w spokoju zająć się JunHongiem. Niestety, musieli jeszcze trochę poczekać.
Blondynek ze skwaszoną miną wstał z Guk'a i bez jakiegokolwiek słowa chwycił za pistolet, wchodząc do ciemnego pomieszczenia, w którym przebywał ich więzień. Szef mafii z zadziornym uśmiechem na twarzy poszedł za nim. Zelo nigdy się nie patyczkował jeśli chodzi o ich brudną robotę. Szczególnie, że we dwoje mięli plany, które spełnią się dopiero, gdy dokończą tę sprawę.
Podszedł do związanego chłopaka i szybkim ruchem ściągnął z jego oczu materiał. Od razu spotkał się z wściekłym spojrzeniem. Jedynie się cicho zaśmiał, już dawno przestało to na nim robić wrażenie.
-Posłuchaj mnie uważnie-zaczął Bang, kładąc rękę na oparciu krzesła- zadam ci teraz parę pytań. Jeśli na wszystkie odpowiesz, będziesz wolny. Jednak za każdy brak odpowiedzi mój chłopak będzie ci łamał jeden palec, zgoda?
Facet tylko przełknął głośno ślinę i zachrypniętym głosem odparł:
-I tak nic ze mnie nie wyciągniecie
Po tych słowach poczuł jak jego noga uderza w piszczel Youngguk'a. Syknął i odsunął się o krok. Już chciał zareagować, kiedy Zelo z zaciętą miną przywalił mu w twarz pistoletem, który za chwilę przyłożył do jego skroni.
-Nie waż się powtarzać tego ruchu, rozumiesz?!-warknął wściekły i odbezpieczył broń. Brunet zaśmiał się gardłowo i pogłaskał blondyna po głowie, chcąc go uspokoić. Jak tak dalej pójdzie to facet będzie martwy, a oni zostaną bez potrzebnych im informacji. A to kompletnie się im nie opłaca.
-Teraz mi grzecznie powiedz, kto wam o nas doniósł?-zapytał Bang na początek.
Cisza.
-Nie będę dwa razy powtarzać, SungMin. Myślałem, że lubisz swoje palce-westchnął.
Nadal cisza, która zaraz jednak została przerwana strzyknięciem i przeraźliwym krzykiem, który niewątpliwie usłyszałyby sąsiednie budynki gdyby nie dźwiękoszczelność. Na ustach Jello ukazał się szatański uśmiech, kiedy jeszcze mocniej zacisnął dłoń na małym palcu więźnia. Guk'a czasem przerażała ta jego szaleńcza natura, ale i tak go bardzo kochał. Był jak małe światełko w jego wielkim, czarnym z każdej strony świecie. Za nic nie chciałby, żeby zgasło.
-To może inaczej...co planujecie, hm?
Cisza wciąż trwała, zakłócana jedynie przez szybki oddech SungMina. Twardy jest, nie ma co. Wielu już dawno by się na jego miejscu poddało, więc czemu on nadal walczy? Dobrze wie, że i tak i tak go zabiją, więc nie lepiej skrócić te cierpienia? W tej branży ludzie bywają naprawdę wytrwali.
Skinął na Zelo, dając mu tym samym zielone światło na kolejne działanie. Następny krzyk, tym razem nie tak głośny, ale równie przerażający. Tracił siły, to było widać gołym okiem.
-Powiedz, jest sens nadal walczyć? Poddaj się, a może nawet wyślemy cię do najbliższego szpitala-skłamał z premedytacją Youngguk, powstrzymując śmiech. Jak tylko usłyszy to co chcę usłyszeć, Zelo wpakuje mu kulkę w łeb.
Cisza.
-Słuchaj no, mam ważniejsze rzeczy na głowie niż takie ścierwo jak ty. Pospiesz się, nie chcę tracić cennego czasu!-krzyknął niespodziewanie blondyn. Jego chłopak spojrzał na niego zaskoczony, bo Jello nie lubił się odzywać w towarzystwie wroga. Musiał być naprawdę bardzo niecierpliwy.
Sung warknął coś pod nosem i odwrócił głowę w drugą stronę. Wściekły Zelo wygiął kolejnego palca, zmuszając Mina do jeszcze jednego krzyku. To był już środkowy.
-Powtórzę pytanie. Co planujecie?-wycedził powoli, żeby każda najmniejsza głoska dotarła do jego pustego łba.
Krzywe usta dyszącego chłopaka wygięły się w kpiącym uśmiechu.
-Zniszczymy... was. Tylko.. czekajcie.. nie pociągniecie... d-długo. Wszystkich was ... wytniemy w pie...-nie dokończył, ponieważ tym razem to Bang złamał mu wskazujący palec u drugiej ręki, co równało się z kolejnym krzykiem. Wycieńczony SungMin stracił przytomność. Mężczyzna wywrócił oczami.
-Świetnie, teraz nic nam nie powie. Słaby gnojek-warknął i splatając palce z tymi należącymi do Jello, wyszli z pomieszczenia.
Skierowali się w stronę gabinetu Guk'a. Nikt oprócz blondynka nie mógł tutaj wchodzić bez pukania, więc mogli liczyć tam na chwilę spokoju.
Z głośnym sapnięciem usiadł w fotelu za biurkiem, a JunHong znalazł swoje miejsce na jego kolanach, jak zwykle.
-Bang?-szepnął chłopak.
-Tak?-odezwał się, wplątując dłoń w jego miękkie włosy.
-Mam już dosyć, naprawdę dosyć-jęknął, chowając twarz w szyi swojego ukochanego. Ten spojrzał w dół, prosto na jego twarz i uśmiechnąłem się pocieszająco. Obaj już mięli dość.
-Opowiesz mi?-poprosił Zelo.
-O czym?-zapytał, chociaż i tak wiedział co jego chłopak ma na myśli.
-O naszym wyjeździe, sam wiesz.
Uśmiechnął się szerzej i podciągnął go tak, żeby siedział prosto i patrzył mu w oczy. Złączył czoło z jego i głaszcząc go jedną dłonią po policzku, a drugą po biodrze zaczął mówić.
-Gdy tylko skończymy z całą tą cholerną bandą SungMina i będziemy już pewni, że nic nam nie zagraża wyjedziemy do Japonii. Wyniesiemy się stąd i odetniemy wszystkie kontakty z wyjątkiem naszych przyjaciół. Kupimy dom na jakimś odludziu i będziemy tam mieszkać tylko we dwoje. Ty i ja, Zelo.
-Tylko my-dodał szeptem, wtulając twarz w dłoń Bang'a. Skinął głową, a następnie delikatnie złączył ich usta. JunHong westchnął cicho i znowu wtulił się w jego klatkę piersiową. Wrócił ręką na jego włosy, przeczesując je co jakiś czas palcami.
-I pomogę ci skończyć studia. Tak jak chciałeś, Jello.
-Uważasz, że to możliwe, Bang?-zapytał z powątpiewaniem.
-Oczywiście, że tak. Jesteś niesamowicie inteligentny i utalentowany. Plus jesteś chłopakiem jednego z najważniejszych koreańskich szefów mafii. Dla nas nie ma rzeczy niemożliwych-przekonywał go wciąż brunet. Młodszy zachichotał i skinął głową.
-No tak, zapomniałem, że Bang Young Guk jest wszechmogący.
Już chciał mu odpowiedzieć, kiedy ktoś zapukał do drzwi. Westchnął i krzyknął jedno krótkie "proszę". Do środka zajrzał Daehyun. Widząc ich razem zarumienił się i odwrócił wzrok. Jego szef uśmiechnął się krótko.
-Chciałem tylko powiedzieć, że Joungupowi udało się zhakować telefon SungMina i w końcu zaczął działać.
-Znalazł już coś?-zapytał zaskoczony Youngguk.
-Z tego co wiem to jeszcze nie. Dopiero udało mu się go włączyć i nadal pracuje. Ale martwi mnie to, że YoungJae był u SungMina i gdy powiedział mu o tym fakcie, ten zaczął się śmiać i powiedział, że to już koniec.
Zmarszczył brwi. Skinął głową na znak, że przyjął wszystko i Daehyun wyszedł. Zelo zszedł z kolan chłopaka i oparł się o biurko twarzą do niego.
-Martwisz się, Bangie?
-A jak myślisz? Oczywiście, że tak. Te mendy miały swojego informatora, kto wie co im nagadał. Do tego to ścierwo nie chce nic mówić-westchnął.
JunHong pochylił się i pocałował go w czoło po czym pogłaskał po policzku.
-To przestań, wszystko będzie w porządku. Jak zwykle, wybrniemy z tego- odparł, uśmiechając się pokrzepiająco.
-Zelo?
-Tak?
-Kocham cię najbardziej na świecie-odetchnął i objąłem go rękami w pasie, przyciągając do siebie. Schował twarz w jego klatce piersiowej- Obiecaj mi coś.
-Wszystko, Bangie-powiedział cicho, głaszcząc go po głowie.
-Cokolwiek się stanie, obiecaj, że mnie nie zostawisz.
-Jak mógłbym cię zostawić, YoungGuk? Tak cholernie cię kocham, nigdy bym tego nie zrobił-przyrzekł i znów wtulił się w jego ciało, usadawiając się na jego kolanach. Gdyby ktoś obserwował ich z daleka, nigdy nie doszedł by do tego, czym oboje się zajmują, ale przecież nawet najgorszy morderca może się zakochać.
~
Minęły dwa dni. Bang szedł właśnie do pokoju Joungupa, żeby sprawdzić jak mu idzie. Odkąd udało mu się zhakować telefon SungMina, nie znalazł nic. A teraz podobno coś się ruszyło - nie wiedział czy na dobre. Moon powiedział, że to pilne i ma natychmiast się zjawić.
Otworzył drzwi bez pukania, a chłopak od razu do niego podbiegł. Jego mina nie wyrażała dobrych wieści.
-Jest źle, bardzo źle. Telefon miał blokadę, która wcale nie była taka trudna do ominięcia. Zdziwiło mnie to trochę, bo jestem pewien, że stać ich było na lepszą. Mimo to jak głupi ją przekroczyłem i zacząłem grzebać w systemie. O dziwo, cała pamięć była pusta. Nic.
-Pewnie pliki są ukryte-przerwał mu przejęty mężczyzna.
-Też tak myślałem, ale nie! Nic, kompletnie! Za to, gdy rozebrałem go na części, znalazłem coś co może cię zainteresować-skinął na niego ręką, żeby podszedł do biurka. Leżała na nim mała, rozdrobniona na małe części metalowa kulka. Guk spojrzał pytająco na JounGupa.
-To czip. W momencie, w którym włączyłem telefon, on też się włączył.
-Chcesz mi powiedzieć, że ludzie SungMina znają nasze położenie!?-warknął wściekły.
-Tego nie wiem. Może jeszcze się nie zorientowali, zniszczyłem to urządzenie. Ale-jego wypowiedź przerwał huk. Od razu pobiegli w stronę głównego pomieszczenia. Oczy o mało co nie wyskoczyły mu z głowy. Cała jedna ściana została wyburzona. Do środka dostali się ludzie SungMina, dwóch z nich trzymało już YoungJae, który jako jedyny się tam w tamtym momencie znajdował. Bang nie myśląc długo, chwycił pistolet i zaczął strzelać w nieproszonych gości. Niech cię szlak, Moon! Jak mogłeś zorientować się dopiero teraz! - krzyczał w myślach. Ale nie czas teraz na to, musiał pozbyć się tych gnojów jak najszybciej.
Zaczęła się jedna wielka strzelanina. Daehyun osłaniał jego plecy, Himchan był gdzieś po prawej, a YoungJae, któremu udało się uwolnić pobiegł sprawdzić resztę siedziby. JounGup przybiegł szybko z amunicją i sam zaczął strzelać. Widząc, że chłopcy dobrze sobie radzą sami, mężczyzna postanowił pobiec do SungMina, który prawdopodobnie nadal uwięziony siedział w celi razem z ... Zelo! Momentalnie przyspieszył, chcąc jak najszybciej znaleźć się przy ukochanym.
W pokoju był blondyn i ta szuja, nadal związana na całe szczęście. Szybko znalazł się przy Minie i przywalił mu w twarz najmocniej jak mógł. Powtórzył to jeszcze trzy razy, aż w końcu trafiając w brzuch wywołał u tego gnoja jęk bólu i stróżkę krwi, wypływającą z jego ust.
-Zabiję cię! Słyszysz!? Zabiję!-krzyczał, jeszcze raz zadając chłopakowi cios w głowę. Ten szyderczo się zaśmiał.
-Są już... , prawda? Szybko się uwinęli...-nie dokończył, bo Youngguk znowu go uderzył. Jeśli przez niego cokolwiek stanie się chłopakom...
-Bang, zabijmy go. Nie dajmy im tej satysfakcji i tak zaraz tu przyjdą!-jęknął zestresowany JunHong. Starszy bez wahania chwycił za pistolet i wpakował SungMinowi dwie kulki prosto w czaszkę. Zelo podszedł do chłopaka i się w niego wtulił. Odwzajemnił uścisk bardzo mocno, chcąc ochronić blondyna przed całym złem jakie na nich czyhało.
Usłyszeli szybkie kroki i już po chwili drzwi zostały wyważone przez jednego z ludzi nie żyjącego już Mina. Bang wyciągnął w ich stronę pistolet i od razu wykonał kilka strzałów. Jeden z nich zdołał jednak chwycić za swoją broń i również zaatakować.
Wszystko działo się szybko. Brunet poczuł, jak Zelo obraca się tak, żeby być przede nim i po chwili jego ciało opada na niego bezwładnie. Zszokowany Guk strzelił do pozostałych aż w pomieszczeniu jedynymi jeszcze żywymi osobami byli on i jego Jello. Jednak ten po chwili osunął się na podłogę ciężko oddychając.
Nie mógł uwierzyć, że to się właśnie stało. Zelo, jego Zelo, został postrzelony. Szybko rozpiął jego bluzę i spojrzał na ranę. Wyglądała okropnie, wszędzie było pełno krwi, głównie tej blondyna. Chłopak zdjął z siebie chaotycznie koszulkę, chcąc zatamować krwawienie, ale Jun powstrzymał go, łapiąc za rękę.
-To nic nie da, Bangie-szepnął.
Ten pokręcił bardzo szybko głową i pocałował swojego kochanego Zelo prosto w usta.
-Spokojnie, wytrzymaj, ja-ja zaraz się wszystkim zajmę. Tylko nie zamykaj oczu, zostań ze mną! Obiecałeś, że nigdy mnie nie zostawisz, pamiętasz!? To... to nic takiego, zwykła ranka! Nie twoja pierwsza, Jello. Spokojnie, zaraz wszystko będzie dobrze, wszystko będzie w porządku...-mówił i mówił nadal starając się zatamować krwawienie. Kula przebiła klatkę piersiową blondyna prawie na wylot. Szanse na to, że Zelo przeżyje były nikłe, ale wciąż były. Musiał zrobić wszystko, żeby zobaczyć znowu ten cudowny uśmiech, móc całować te słodkie usta do końca życia i przytulać do siebie swojego kochanego blondyna. Nie pozwoli mu umrzeć.
Chłopak syknął, kiedy materiał koszulki trochę mocniej został przyciśnięty do jego klatki piersiowej. Po jakimś czasie, zamknął oczy, ale nie na długo, bo Bang go szybko ocucił.
-Zelo, pamiętasz!? Musimy wyjechać do Japonii, będziemy żyć razem w spokoju i nikt już nam nie będzie zagrażał! Tylko wytrzymaj, proszę! Zaraz zawołam YoungJae i on ci tę ranę opatrzy, zobaczysz!
-Bangie...-zakaszlał-proszę, to nic nie da. Obiecaj mi, że nie zrobisz niczego głupiego, dobrze? Wyjedź do Japonii...-kolejna fala kaszlu- ... sam. Kocham cię, Bangie-dokończył słabszym głosem i ponownie zamknął oczy,
-Hej! Zelo, błagam cię spójrz na mnie, kochanie! Nie rób mi tego, ja sobie bez ciebie nie poradzę!-łzy spływały po twarzy Bang Young Guka, a ręka ściskała bezwładną dłoń blondyna. Chłopak przestał oddychać, a jego krzyk rozpaczy słyszała prawdopodobnie cała okolica.