Tytuł: O jeden drink za daleko
Typ: One Shot
Gatunek: fluff, komedia, AU
Paring: Baekyeol , pobocznie Sekai
Ostrzeżenia: Nope
Notka od autorki: ii.. kolejny one shot ^ ^ Pisałam go naprawdę długo, a najwięcej zajęła mi końcówka ;_; Zauważyłam, że poprzednie wpisy były strasznie... pesymistyczne. Dlatego powracam z lekką komedią. Pisane z perspektywy Baekhyuna, mam nadzieję, że się spodoba ~
-Nie! Ile razy mam wam to powtarzać!? Nie i kropka!-krzyknąłem po raz kolejny, starając się wyrwać z mocnego uścisku mojego przyjaciela Jongina, którego miałem ochotę w tej sekundzie udusić. Podczas gdy on starał się mnie utrzymać w miejscu i zrobić mi jakąś sensowną fryzurę, jego chłopak Sehun grzebał mi w szafie w poszukiwaniu "normalnych ubrań". Wiedziałem jednak, że "normalne" w słowniku Oh'a znaczy zupełnie coś innego niż w moim.
-Ale hyung! Obiecałeś, że z nami pójdziesz! Dlaczego teraz zmieniłeś zdanie? I nie wyrywaj się tak, bo Kai zaraz dostanie szału-burknął najmłodszy z nas, rzucając na moje łóżko jedne z ciaśniejszych spodni jakimi dysponowałem.
-Nie lubię chodzić z wami na imprezy, bo zawsze kończą się tak samo-odpowiedziałem, zakładając ręce na piersi i w końcu siadając nieruchomo, ku uciesze Jongina.
-A myślisz, że dlaczego za każdym razem cię zostawiamy?-zapytał retorycznie Kai, z nadzieją, że będę znał odpowiedź. Oczywiście, coś mi na myśl przyszło, ale to raczej nie spodobałoby się ani jemu ani Sehunowi.
-Żeby poobściskiwać się w męskiej, klubowej toalecie?-mruknąłem, za co dostałem po głowie od bruneta. Pokazałem mu język, co ten dostrzegł w odbiciu lustra i zrobił dokładnie to samo.
-Nie, idioto. Żebyś w końcu kogoś poznał. Gnijesz sam w tym mieszkaniu i zbywasz każdego chłopaka, który chociaż się do ciebie odezwie. Mógłbyś się trochę otworzyć, wiesz?-odparł Kim, odchodząc ode mnie kawałek, żeby ocenić swoją pracę. Po chwili wrócił i roztrzepał mi włosy trochę bardziej.
Wywróciłem oczami.
-Nie jestem sam.
-Hyung, Jun się nie liczy-powiedział szybko Sehun, nawet nie patrząc w naszą stronę. Jun był moim kotem i ja sam uważałem, że jego towarzystwo jest wystarczające. Po co mi tutaj jeszcze ktoś? Prychnąłem cicho i wstałem z miejsca, siadając następnie na łóżku. Od razu Hunnie położył mi na kolanach jakiś strój, który wygrzebał z mojej garderoby.
-Proszę cię, Baekie. Chodź z nami, obiecuję, że będzie fajnie.
O nie. Kiedy Sehun używa swojego aegyo to znaczy, że jest bardzo źle. Chwilę patrzyłem w jego szczenięce oczy i w końcu pękłem. Westchnąłem głośno i biorąc ubrania pod pachę, udałem się do łazienki, żeby się przebrać.
-Tylko uważaj na fryzurę!-dobiegł do mnie jeszcze krzyk Kai'a, na który po prostu trzasnąłem drzwiami. Miałem najbardziej denerwujących przyjaciół na świecie. Tyle jest miejsc, w których mógłbym spotkać mężczyznę swojego życia, a oni muszą mi go szukać akurat w klubie? Po co mam tam znów z nimi iść, skoro i tak wszystko skończy się tak samo? Pierwszego drinka wypiję z nimi przy stoliku, a kiedy pójdę po kolejnego - ich już nie będzie. Rozumiem, że się kochają i mają te swoje potrzeby, ale niech załatwiają je w domu, albo niech nie wplątują mnie w nie! Ponownie będę siedział przy barze dwie godziny, czekając aż łaskawie któryś się do mnie pofatyguje. Ale dobrze... skoro tak im zależy, żebym z nimi poszedł to pójdę. Tylko niech to już będzie ostatni raz.
Zdjąłem z siebie dresy i swój ukochany, stary t-shirt z wizerunkiem spongebob'a i zacząłem wciągać na siebie ubrania przygotowane przez blondyna. Pod koniec katorgi z wciskaniem się w ciasne, czarne dżinsy wyglądałem całkiem nieźle, ale wciąż uważałem, że jest za zimno na bokserkę z krótkimi rękawkami. No... w klubie pewnie będzie mi gorąco.
Na koniec nie mogłem sobie podarować i przejechałem oczy eyelinerem. Przecież to jest nieodłączna część mnie.
* * *
Głośna muzyka, zapach spoconych ciał, mieszający się z dymem papierosowym i długa kolejka przed wejściem, którą zgrabnie ominęliśmy dzięki znajomościom Jongina. Tak, to właśnie to co Baekie lubi najbardziej. Phi, jeszcze czego? Niczego bardziej w tej chwili nie chciałem niż wrócić do domu, przebrać się w swoją spongebob'ową koszulkę i obejrzeć jakąś dramę z moim Jun'em. Jednak obiecałem chłopakom, że przeżyję z nimi ten wieczór i postaram się dotrzymać słowa.
W środku było okropnie tłoczno, a wystrój wskazywał na to, że to naprawdę ekskluzywny klub. Nie chcę nawet wiedzieć, skąd Kai wytrzasnął wejściówki do niego.
Sehun wypatrzył nam jakiś stolik, więc szybko się do niego skierowaliśmy, żeby ktoś go przypadkiem nie zajął. Ja jak zwykle, jako najstarszy, skoczyłem po drinki. Ciężko było się przeciskać przez ten cały tłum roztańczonych ludzi, ale jakoś dałem sobie radę, co prawda bardzo okrężną drogą.
Z głośnym westchnięciem usiadłem na kanapie i złapałem swoją szklankę z alkoholem.
-Hyung, co to za mina? Źle się bawisz?-zapytał, nic nie rozumiejący Sehun. Patrząc na tę jego twarz przepełnioną nadzieją, że jednak się trochę rozluźnię zrobiło mi się głupio. Oni chcą tylko, żebym był szczęśliwszy, a ja zachowuję się jak marudna diva. Wymusiłem uśmiech i wziąłem spory łyk alkoholu.
-Wszystko w porządku-odpowiedziałem mu, na co ten odetchnął z ulgą i oparł się o ramię Jongina.
I w tym momencie postanowiłem, że spróbuję się dzisiaj naprawdę dobrze bawić w towarzystwie moich przyjaciół. Chrzanić to, raz na ruski rok chyba mi wolno, prawda?
-Kai, skocz po więcej alkoholu. Zamierzam się dzisiaj upić.
* * *
Zaśmiałem się głośno, widząc zdezorientowaną minę faceta, któremu przed chwilą uciekłem. Natańczyłem się już z nim, wystarczy mi. Skierowałem się w stronę baru, przeciskając się przez jakąś grupkę dziewczyn i usiadłem na jednym z tych wysokich stołków. Wziąłem głęboki oddech, żeby wyrównać szaleńcze bicie serca i zamówiłem u barmana whisky. Może nie powinienem, bo już porządnie kręciło mi się w głowie, ale w tej chwili strasznie miałem ochotę. Podziękowałem za mojego drinka i wziąłem zza lady różową słomkę, pakując ja sobie do szklanki. Uważałem picie przez słomkę za naprawdę urocze, więc niekontrolowanie zachichotałem sam do siebie. Przejęty rozmyślaniem o pięknie różowego koloru, nie zarejestrowałem chłopaka, który usiadł zaraz obok mnie, chociaż dookoła było wystarczająco dużo stołków.
-Witaj-powiedział, uśmiechając się w taki sposób, że motylki w brzuchu poderwały mi się do lotu. Z gardła wydostał mi się kolejny pijacki chichot i przygryzłem słomkę, obserwując bruneta. Wyglądał na młodszego ode mnie, ale nogi miał tak długie, że musiał być ode mnie wyższy co najmniej o półtorej głowy.
-Cześć, gigancie-odpowiedziałem mu.
-Czy mi się wydaje, czy nie przesadziłeś troszkę z alkoholem?
Prychnąłem.
-Oj proszę cię, to był najgorszy tekst na podryw jaki w życiu słyszałem-parsknąłem śmiechem. Nieznajomy szybko mi w tym zawtórował, niczym nie zbity z tropu.
-Skąd taki pomysł, że chcę cię poderwać?-spytał tajemniczo, a mi po kręgosłupie przebiegły dreszcze. Boże, jaki on miał głęboki głos.
-Widzę to w twoich oczach-odparłem poetycko, nachylając się nad nim i opierając swoją głowę na dłoni. Zrobiłem to tylko dlatego, żeby nie przewrócić się przypadkiem na podłogę. Oj, jak mi się kręciło w głowie.
-Jestem Chanyeol-przedstawił się słodki gigant, a ja - mimo lekkiej nieprzytomności - zarejestrowałem jego dużą dłoń na swoim udzie. Zagryzłem lekko wargę, ale to nie powstrzymało kolejnego pijackiego chichotu.
-A ja Baekhyun i wiesz co? Cholernie mi się podobasz. Możesz teraz czuć się zaszczycony, bo nie często mówię takie rzeczy innym-powiedziałem, trącając palcem nos chłopaka. Oh, Baekie ty już nie pijesz.
Śmiech Chanyeola przybrał lekko ochrypłą barwę. Znowu zadrżałem, a ten nic sobie z tego nie robiąc, nachylił się do mojego ucha i owiewając je ciepłym oddechem, wyszeptał:
-Skoczymy do mnie?
Nie wiem, czy byłem tak pijany, czy naprawdę tego chciałem, ale uśmiechnąłem się szeroko i chwiejnie wstałem z krzesła, kierując się do wyjścia. Chanyeol był strasznie oklepany i wydawał się też amatorem w podrywaniu bezbronnych, pijanych chłopców, ale jakoś na niego poleciałem i dobrze mi z tym. Wyszliśmy na dwór, a ja o mało co nie wywaliłem się na beton. Naprawdę, przesadziłem dzisiaj z alkoholem.
-Baek, wszystko w porz...?-nie dałem mu do kończyć.
-Jasne, że w porządku, Channie!-krzyknąłem entuzjastycznie, zanosząc się śmiechem. Brunet wyglądał na lekko skołowanego, ale również nerwowo się zaśmiał i na wszelki wypadek złapał mnie za ramię.
-Okej.. mieszkam tu niedaleko, więc... CHOLERA, BAEKHYUN!-starał się coś do mnie powiedzieć, ale skutecznie mu przerwałem. Mój żołądek nie wytrzymał tej ilości wypitych drinków i postanowił wyrzucić je z siebie jednym, sprawnym ruchem. W ten właśnie sposób zwymiotowałem na buty chłopaka, z którym planowałem... w sumie sam nie wiem co, ale chyba właśnie te plany zniszczyłem.
-W-wybacz, Channie... wiesz... taki zmęczony jestem...-wybełkotałem, opierając się o bruneta, który obejmował mnie ramionami w pasie.
-Aish... chodźmy już do mnie-to były słowa, które zapamiętałem jako ostatnie. Później urwał mi się film.
* * *
Obudziłem się w strasznie złym nastroju. Słońce wpadało mi do oczu, powodując nieznośny ból głowy i jeszcze chyba całą noc przespałem na brzuchu, więc miałem na policzku odciśniętą poduszkę. Cudownie. Powoli podniosłem się do siadu, ziewając szeroko i przecierając dłonią jedno oko. Zacząłem się przekonywać w myślach do wstania, żeby chociażby nakarmić Jun'a, ale... zorientowałem się, że moja sypialnia nie wygląda wcale tak, jak to pomieszczenie.
Z szeroko otwartymi oczami zacząłem się miotać po łóżku, żeby tylko znaleźć coś, co powiedziałoby mi gdzie teraz się znajduję. I w końcu zdałem sobie sprawę z tego, że mam na sobie czyjąś koszulę i swoje bokserki. Na całe szczęście nie jestem nago!
Udało mi się połączyć fakty. Tę koszulę miał na sobie wczoraj Chanyeol... matko, czy ja mu przypadkiem butów nie obrzygałem!?
Powoli podniosłem się z miejsca i niepewnie ruszyłem do drzwi. Do moich uszu dobiegały jakieś szmery, więc szedłem za nimi aż natrafiłem na gospodarza, który kręcił się po kuchni. Uh, czy musiał być bez koszulki?!
-O... już wstałeś? Jak się czujesz?-zapytał, uśmiechając się do mnie szeroko.
Patrzyłem na niego ze zmrużonymi oczami i przeczesałem włosy palcami. Odetchnąłem głęboko, zastanawiając się, które z pytań zadać Chanyeolowi najpierw i w końcu zdecydowałem się na to jedno.
-Całkiem nieźle... czyżbyś mnie rozdziewiczył, gdy byłem nieprzytomny?
Takiego napadu śmiechu się po nim w takiej sytuacji nie spodziewałem.
-Nie, Baekie. Nic między nami nie zaszło, zasnąłeś jak tylko znaleźliśmy się w mieszkaniu-odpowiedział i postawił na stole talerz z jajecznicą, zapraszając mnie do niego ruchem ręki. Uśmiechnąłem się w podziękowaniu i usiadłem na krześle, biorąc się za jedzenie.
-Przepraszam cię... nie chciałem, żeby wczoraj tak wyszło-burknąłem, nie patrząc na chłopaka.
-Nic się nie stało. Właściwie to... było całkiem zabawnie.
-Hm? Zabawnie?-nie dowierzałem.
-Tak. Założyłem się z przyjacielem, że zabiorę kogoś z imprezy do domu i... dzięki tobie wygrałem. Ale szczerze mówiąc, nie spodziewałem się, że tak to się skończy-odparł, siadając obok mnie. Mimowolnie się zaśmiałem. Stąd te jego oklepane teksty na podryw.
-Całkiem nieźle ci poszło-powiedziałem rozbawiony tylko po to, żeby chłopakowi nie zrobić przykrości, ale chyba to wyczuł.
-Przestań, w życiu nie podrywałem nikogo. Dobrze, że byłeś pijany-zachichotał, jedząc swoją porcję. Zawtórowałem mu i zastanowiłem się przez chwilę.
-Czemu... czemu mam na sobie twoją koszulę z wczoraj?
-Ah, no tak. Miałem dać ci nową, ale niespodziewanie się obudziłeś, krzycząc, że pięknie wyglądam i też chcesz tak wyglądać. Dlatego spałeś w mojej koszuli-odpowiedział i chociaż bardzo się starał, nie mógł powstrzymać uśmiechu. Jakoś tak... często się uśmiechał. Podobało mi się to.
-Ah tak... przepraszam jeszcze raz. Dziękuję za śniadanie i przenocowanie mojej pijanej wersji. Pójdę się przebrać i znikam-powiedziałem, odkładając talerz do zlewu i zacząłem się kierować do sypialni Chanyeola. Jednak zatrzymał mnie jego głos.
-B-baek?
-Tak?-odwróciłem się w jego stronę.
-Czy... chciałbyś się ze mną jutro spotkać? Żebym mógł poznać tę mniej pijaną wersję ciebie?-zapytał niepewnie, a ja wyszczerzyłem się do niego w uśmiechu.
-Jasne, że tak.