wtorek, 17 marca 2015

O Jeden Drink Za Daleko


Tytuł: O jeden drink za daleko
Typ: One Shot
Gatunek: fluff, komedia, AU
Paring: Baekyeol , pobocznie Sekai
Ostrzeżenia: Nope
Notka od autorki: ii.. kolejny one shot ^ ^ Pisałam go naprawdę długo, a najwięcej zajęła mi końcówka ;_; Zauważyłam, że poprzednie wpisy były strasznie... pesymistyczne. Dlatego powracam z lekką komedią. Pisane z perspektywy Baekhyuna, mam nadzieję, że się spodoba ~

-Nie! Ile razy mam wam to powtarzać!? Nie i kropka!-krzyknąłem po raz kolejny, starając się wyrwać z mocnego uścisku mojego przyjaciela Jongina, którego miałem ochotę w tej sekundzie udusić. Podczas gdy on starał się mnie utrzymać w miejscu i zrobić mi jakąś sensowną fryzurę, jego chłopak Sehun grzebał mi w szafie w poszukiwaniu "normalnych ubrań". Wiedziałem jednak, że "normalne" w słowniku Oh'a znaczy zupełnie coś innego niż w moim.
-Ale hyung! Obiecałeś, że z nami pójdziesz! Dlaczego teraz zmieniłeś zdanie? I nie wyrywaj się tak, bo Kai zaraz dostanie szału-burknął najmłodszy z nas, rzucając na moje łóżko jedne z ciaśniejszych spodni jakimi dysponowałem.
-Nie lubię chodzić z wami na imprezy, bo zawsze kończą się tak samo-odpowiedziałem, zakładając ręce na piersi i w końcu siadając nieruchomo, ku uciesze Jongina.
-A myślisz, że dlaczego za każdym razem cię zostawiamy?-zapytał retorycznie Kai, z nadzieją, że będę znał odpowiedź. Oczywiście, coś mi na myśl przyszło, ale to raczej nie spodobałoby się ani jemu ani Sehunowi.
-Żeby poobściskiwać się w męskiej, klubowej toalecie?-mruknąłem, za co dostałem po głowie od bruneta. Pokazałem mu język, co ten dostrzegł w odbiciu lustra i zrobił dokładnie to samo.
-Nie, idioto. Żebyś w końcu kogoś poznał. Gnijesz sam w tym mieszkaniu i zbywasz każdego chłopaka, który chociaż się do ciebie odezwie. Mógłbyś się trochę otworzyć, wiesz?-odparł Kim, odchodząc ode mnie kawałek, żeby ocenić swoją pracę. Po chwili wrócił i roztrzepał mi włosy trochę bardziej.
Wywróciłem oczami.
-Nie jestem sam.
-Hyung, Jun się nie liczy-powiedział szybko Sehun, nawet nie patrząc w naszą stronę. Jun był moim kotem i ja sam uważałem, że jego towarzystwo jest wystarczające. Po co mi tutaj jeszcze ktoś? Prychnąłem cicho i wstałem z miejsca, siadając następnie na łóżku. Od razu Hunnie położył mi na kolanach jakiś strój, który wygrzebał z mojej garderoby.
-Proszę cię, Baekie. Chodź z nami, obiecuję, że będzie fajnie.
O nie. Kiedy Sehun używa swojego aegyo to znaczy, że jest bardzo źle. Chwilę patrzyłem w jego szczenięce oczy i w końcu pękłem. Westchnąłem głośno i biorąc ubrania pod pachę, udałem się do łazienki, żeby się przebrać.
-Tylko uważaj na fryzurę!-dobiegł do mnie jeszcze krzyk Kai'a, na który po prostu trzasnąłem drzwiami. Miałem najbardziej denerwujących przyjaciół na świecie. Tyle jest miejsc, w których mógłbym spotkać mężczyznę swojego życia, a oni muszą mi go szukać akurat w klubie? Po co mam tam znów z nimi iść, skoro i tak wszystko skończy się tak samo? Pierwszego drinka wypiję z nimi przy stoliku, a kiedy pójdę po kolejnego - ich już nie będzie. Rozumiem, że się kochają i mają te swoje potrzeby, ale niech załatwiają je w domu, albo niech nie wplątują mnie w nie! Ponownie będę siedział przy barze dwie godziny, czekając aż łaskawie któryś się do mnie pofatyguje. Ale dobrze... skoro tak im zależy, żebym z nimi poszedł to pójdę. Tylko niech to już będzie ostatni raz.
Zdjąłem z siebie dresy i swój ukochany, stary t-shirt z wizerunkiem spongebob'a i zacząłem wciągać na siebie ubrania przygotowane przez blondyna. Pod koniec katorgi z wciskaniem się w ciasne, czarne dżinsy wyglądałem całkiem nieźle, ale wciąż uważałem, że jest za zimno na bokserkę z krótkimi rękawkami. No... w klubie pewnie będzie mi gorąco.
Na koniec nie mogłem sobie podarować i przejechałem oczy eyelinerem. Przecież to jest nieodłączna część mnie.

* * *
Głośna muzyka, zapach spoconych ciał, mieszający się z dymem papierosowym i długa kolejka przed wejściem, którą zgrabnie ominęliśmy dzięki znajomościom Jongina. Tak, to właśnie to co Baekie lubi najbardziej. Phi, jeszcze czego? Niczego bardziej w tej chwili nie chciałem niż wrócić do domu, przebrać się w swoją spongebob'ową koszulkę i obejrzeć jakąś dramę z moim Jun'em. Jednak obiecałem chłopakom, że przeżyję z nimi ten wieczór i postaram się dotrzymać słowa. 
W środku było okropnie tłoczno, a wystrój wskazywał na to, że to naprawdę ekskluzywny klub. Nie chcę nawet wiedzieć, skąd Kai wytrzasnął wejściówki do niego. 
Sehun wypatrzył nam jakiś stolik, więc szybko się do niego skierowaliśmy, żeby ktoś go przypadkiem nie zajął. Ja jak zwykle, jako najstarszy, skoczyłem po drinki. Ciężko było się przeciskać przez ten cały tłum roztańczonych ludzi, ale jakoś dałem sobie radę, co prawda bardzo okrężną drogą.
Z głośnym westchnięciem usiadłem na kanapie i złapałem swoją szklankę z alkoholem. 
-Hyung, co to za mina? Źle się bawisz?-zapytał, nic nie rozumiejący Sehun. Patrząc na tę jego twarz przepełnioną nadzieją, że jednak się trochę rozluźnię zrobiło mi się głupio. Oni chcą tylko, żebym był szczęśliwszy, a ja zachowuję się jak marudna diva. Wymusiłem uśmiech i wziąłem spory łyk alkoholu. 
-Wszystko w porządku-odpowiedziałem mu, na co ten odetchnął z ulgą i oparł się o ramię Jongina. 
I w tym momencie postanowiłem, że spróbuję się dzisiaj naprawdę dobrze bawić w towarzystwie moich przyjaciół. Chrzanić to, raz na ruski rok chyba mi wolno, prawda? 
-Kai, skocz po więcej alkoholu. Zamierzam się dzisiaj upić.

* * *
Zaśmiałem się głośno, widząc zdezorientowaną minę faceta, któremu przed chwilą uciekłem. Natańczyłem się już z nim, wystarczy mi. Skierowałem się w stronę baru, przeciskając się przez jakąś grupkę dziewczyn i usiadłem na jednym z tych wysokich stołków. Wziąłem głęboki oddech, żeby wyrównać szaleńcze bicie serca i zamówiłem u barmana whisky. Może nie powinienem, bo już porządnie kręciło mi się w głowie, ale w tej chwili strasznie miałem ochotę. Podziękowałem za mojego drinka i wziąłem zza lady różową słomkę, pakując ja sobie do szklanki. Uważałem picie przez słomkę za naprawdę urocze, więc niekontrolowanie zachichotałem sam do siebie. Przejęty rozmyślaniem o pięknie różowego koloru, nie zarejestrowałem chłopaka, który usiadł zaraz obok mnie, chociaż dookoła  było wystarczająco dużo stołków. 
-Witaj-powiedział, uśmiechając się w taki sposób, że motylki w brzuchu poderwały mi się do lotu. Z gardła wydostał mi się kolejny pijacki chichot i przygryzłem słomkę, obserwując bruneta. Wyglądał na młodszego ode mnie, ale nogi miał tak długie, że musiał być ode mnie wyższy co najmniej o półtorej głowy. 
-Cześć, gigancie-odpowiedziałem mu. 
-Czy mi się wydaje, czy nie przesadziłeś troszkę z alkoholem? 
Prychnąłem. 
-Oj proszę cię, to był najgorszy tekst na podryw jaki w życiu słyszałem-parsknąłem śmiechem. Nieznajomy szybko mi w tym zawtórował, niczym nie zbity z tropu. 
-Skąd taki pomysł, że chcę cię poderwać?-spytał tajemniczo, a mi po kręgosłupie przebiegły dreszcze. Boże, jaki on miał głęboki głos. 
-Widzę to w twoich oczach-odparłem poetycko, nachylając się nad nim i opierając swoją głowę na dłoni. Zrobiłem to tylko dlatego, żeby nie przewrócić się przypadkiem na podłogę. Oj, jak mi się kręciło w głowie. 
-Jestem Chanyeol-przedstawił się słodki gigant, a ja - mimo lekkiej nieprzytomności - zarejestrowałem jego dużą dłoń na swoim udzie. Zagryzłem lekko wargę, ale to nie powstrzymało kolejnego pijackiego chichotu. 
-A ja Baekhyun i wiesz co? Cholernie mi się podobasz. Możesz teraz czuć się zaszczycony, bo nie często mówię takie rzeczy innym-powiedziałem, trącając palcem nos chłopaka. Oh, Baekie ty już nie pijesz.
Śmiech Chanyeola przybrał lekko ochrypłą barwę. Znowu zadrżałem, a ten nic sobie z tego nie robiąc, nachylił się do mojego ucha i owiewając je ciepłym oddechem, wyszeptał:
-Skoczymy do mnie? 
Nie wiem, czy byłem tak pijany, czy naprawdę tego chciałem, ale uśmiechnąłem się szeroko i chwiejnie wstałem z krzesła, kierując się do wyjścia. Chanyeol był strasznie oklepany i wydawał się też amatorem w podrywaniu bezbronnych, pijanych chłopców, ale jakoś na niego poleciałem i dobrze mi z tym. Wyszliśmy na dwór, a ja o mało co nie wywaliłem się na beton. Naprawdę, przesadziłem dzisiaj z alkoholem. 
-Baek, wszystko w porz...?-nie dałem mu do kończyć. 
-Jasne, że w porządku, Channie!-krzyknąłem entuzjastycznie, zanosząc się śmiechem. Brunet wyglądał na lekko skołowanego, ale również nerwowo się zaśmiał i na wszelki wypadek złapał mnie za ramię.
-Okej.. mieszkam tu niedaleko, więc... CHOLERA, BAEKHYUN!-starał się coś do mnie powiedzieć, ale skutecznie mu przerwałem. Mój żołądek nie wytrzymał tej ilości wypitych drinków i postanowił wyrzucić je z siebie jednym, sprawnym ruchem. W ten właśnie sposób zwymiotowałem na buty chłopaka, z którym planowałem... w sumie sam nie wiem co, ale chyba właśnie te plany zniszczyłem. 
-W-wybacz, Channie... wiesz... taki zmęczony jestem...-wybełkotałem, opierając się o bruneta, który obejmował mnie ramionami w pasie. 
-Aish... chodźmy już do mnie-to były słowa, które zapamiętałem jako ostatnie. Później urwał mi się film. 

* * *
Obudziłem się w strasznie złym nastroju. Słońce wpadało mi do oczu, powodując nieznośny ból głowy i jeszcze chyba całą noc przespałem na brzuchu, więc miałem na policzku odciśniętą poduszkę. Cudownie. Powoli podniosłem się do siadu, ziewając szeroko i przecierając dłonią jedno oko. Zacząłem się przekonywać w myślach do wstania, żeby chociażby nakarmić Jun'a, ale... zorientowałem się, że moja sypialnia nie wygląda wcale tak, jak to pomieszczenie. 
Z szeroko otwartymi oczami zacząłem się miotać po łóżku, żeby tylko znaleźć coś, co powiedziałoby mi gdzie teraz się znajduję. I w końcu zdałem sobie sprawę z tego, że mam na sobie czyjąś koszulę i swoje bokserki. Na całe szczęście nie jestem nago! 
Udało mi się połączyć fakty. Tę koszulę miał na sobie wczoraj Chanyeol... matko, czy ja mu przypadkiem butów nie obrzygałem!? 
Powoli podniosłem się z miejsca i niepewnie ruszyłem do drzwi. Do moich uszu dobiegały jakieś szmery, więc szedłem za nimi aż natrafiłem na gospodarza, który kręcił się po kuchni. Uh, czy musiał być bez koszulki?!
-O... już wstałeś? Jak się czujesz?-zapytał, uśmiechając się do mnie szeroko. 
Patrzyłem na niego ze zmrużonymi oczami i przeczesałem włosy palcami. Odetchnąłem głęboko, zastanawiając się, które z pytań zadać Chanyeolowi najpierw i w końcu zdecydowałem się na to jedno. 
-Całkiem nieźle... czyżbyś mnie rozdziewiczył, gdy byłem nieprzytomny?
Takiego napadu śmiechu się po nim w takiej sytuacji nie spodziewałem. 
-Nie, Baekie. Nic między nami nie zaszło, zasnąłeś jak tylko znaleźliśmy się w mieszkaniu-odpowiedział i postawił na stole talerz z jajecznicą, zapraszając mnie do niego ruchem ręki. Uśmiechnąłem się w podziękowaniu i usiadłem na krześle, biorąc się za jedzenie. 
-Przepraszam cię... nie chciałem, żeby wczoraj tak wyszło-burknąłem, nie patrząc na chłopaka. 
-Nic się nie stało. Właściwie to... było całkiem zabawnie.
-Hm? Zabawnie?-nie dowierzałem. 
-Tak. Założyłem się z przyjacielem, że zabiorę kogoś z imprezy do domu i... dzięki tobie wygrałem. Ale szczerze mówiąc, nie spodziewałem się, że tak to się skończy-odparł, siadając obok mnie. Mimowolnie się zaśmiałem. Stąd te jego oklepane teksty na podryw. 
-Całkiem nieźle ci poszło-powiedziałem rozbawiony tylko po to, żeby chłopakowi nie zrobić przykrości, ale chyba to wyczuł. 
-Przestań, w życiu nie podrywałem nikogo. Dobrze, że byłeś pijany-zachichotał, jedząc swoją porcję. Zawtórowałem mu i zastanowiłem się przez chwilę. 
-Czemu... czemu mam na sobie twoją koszulę z wczoraj? 
-Ah, no tak. Miałem dać ci nową, ale niespodziewanie się obudziłeś, krzycząc, że pięknie wyglądam i też chcesz tak wyglądać. Dlatego spałeś w mojej koszuli-odpowiedział i chociaż bardzo się starał, nie mógł powstrzymać uśmiechu. Jakoś tak... często się uśmiechał. Podobało mi się to. 
-Ah tak... przepraszam jeszcze raz. Dziękuję za śniadanie i przenocowanie mojej pijanej wersji. Pójdę się przebrać i znikam-powiedziałem, odkładając talerz do zlewu i zacząłem się kierować do sypialni Chanyeola. Jednak zatrzymał mnie jego głos. 
-B-baek?
-Tak?-odwróciłem się w jego stronę. 
-Czy... chciałbyś się ze mną jutro spotkać? Żebym mógł poznać tę mniej pijaną wersję ciebie?-zapytał niepewnie, a ja wyszczerzyłem się do niego w uśmiechu. 
-Jasne, że tak.

czwartek, 26 lutego 2015

Rozdział 2 ~ Wspomnienia


Tytuł: Wspomnienia
Typ: Opowiadanie
Część: 2/2
Status: Zakończone
Gatunek: fluff, AU
Paring: JongKey
Ostrzeżenia: Brak
Notka od autorki: Wstawiam drugą część, która miała mieć tytuł nieco inny, ale stwierdziłam, że ten lepiej pasuje. Tutaj chyba wstawiłabym coś w stylu "Niespodzianka" ^ ^ Ta część pisana z perspektywy Kibuma, lepiej się w to wtedy wczuć. Wyszło mi o wiele krótsze, ale o wiele bardziej mi się podoba ta część od poprzedniej. Miłego czytania c: 


Dwa lata, miesiąc, piętnaście dni, trzy godziny, dwadzieścia siedem minut i trzydzieści dwie sekundy. Dokładnie tyle minęło, odkąd Jonghyun się ze mną pożegnał. Tyle minęło od jego ostatniego uśmiechu, od jego ostatniego pocałunku złożonego na moich ustach. Tyle minęło mi już smutnego i samotnego czasu, który spędziłem jedynie na myśleniu i odliczaniu czasu. Zawaliłem jeden rok na studiach, nie byłem w stanie skupić się na niczym tylko na moim Jjong'u, który jest gdzieś tam i nie wiem czy wszystko z nim w porządku. Kiedyś pisał listy, później kompletnie przestał się odzywać. Ale wiedziałem, że ciężko mu było nabazgrać choćby kilka słów, więc rozumiałem. Rozumiałem wszystko, jednak wciąż wieczorami zastanawiałem się... gdzie jest mój Jonghyun? Obiecał, że do mnie wróci, a on zawsze dotrzymywał obietnic, więc mogłem tylko czekać. W końcu znowu się zobaczymy. 

Wszedłem do, jak zwykle, pustego i ciemnego mieszkania, które niegdyś dzieliłem z moim chłopakiem.  Rzuciłem klucze na stolik, ściągnąłem buty, wcześniej otrzepując je ze śniegu i to samo zrobiłem z kurtką. Zapaliłem wszystkie światła i rozejrzałem się po domu. To nie było nic niezwykłego, mała chatka na miejskim osiedlu. Był chyba w najbardziej oddalonym kącie tego miejsca, specjalnie taki wybraliśmy.Żeby mieć dużo czasu dla siebie, aby nie przeszkadzał nam zgiełk z ulicy i krzyki sąsiadów. Pod tym względem... idealnie. 
Mieliśmy wspólną sypialnię, na ścianach wisiały nasze zdjęcia. To Jonghyun je tam powiesił, chciał mi tym zrobić przyjemność. Oczywiście, jak to ja, zrobiłem małą aferę, bo na jednym z nich wyglądałem naprawdę strasznie. Ale On po prostu się wtedy zaśmiał i wyjął zdjęcie z ramki, następnie chowając do portfela. Uśmiechnąłem się na to wspomnienie. Ciekawe, czy ciągle je ma. 
Dalej mieliśmy łazienkę, nie dużą. Była urządzona na niebiesko, bo to był mój ulubiony kolor. Często razem z Jonghyunem braliśmy razem kąpiele w wannie. Jak tylko mu mówiłem, że idę wziąć prysznic to nie mógł mnie puścić samego. Lubiliśmy przebywać razem, prawie cały czas.
Salon był połączony z kuchnią, było tam naprawdę dużo przestrzeni. Dałem Jonghyunowi wolną rękę co do tego miejsca, bo z nas dwóch to on był ten, co gotuje i spędza dużo czasu przed telewizorem. Ale nie spodziewałem się, że zarządzi kominek z cegły. Któregoś dnia po prostu wygonił mnie z domu na cały dzień, a gdy w końcu pozwolił mi wrócić - stał tam nie dokończony komin. Dobrze pamiętam, jak wtedy mój chłopak przytulił się do moich pleców i wyszeptał mi do ucha:
-W zimowe wieczory będziemy tam siadać i pić gorące kakao. Ja w tym miękkim fotelu, a ty na moich kolanach. Będzie cudownie. 
Zagryzłem wargę, żeby powstrzymać łzy. Jest zima, wieczór tak samo. Tylko ciebie brakuje. 
Przeszedłem do kuchni i jak co dzień zaparzyłem sobie herbatę. Zwykle pijałem czekoladę, ale tylko kiedy Jonghyun był ze mną. Bez niego nie potrafiłem, to było takie... nasze.
Usiadłem na parapecie okna, jedną nogę zginając w kolanie i opierając na niej głowę. Ostatnio często tak robiłem, że po prostu patrzyłem na chodnik za oknem, który prowadził pod nasze drzwi i wyobrażałem sobie na nim mojego chłopaka, który do mnie wraca. Może to głupie, może trochę naiwne, ale tak robiłem i po prostu nie mogłem przestać, bo to dawało mi nadzieję, że któregoś dnia naprawdę tam stanie. I więcej nie zostawi. 
Westchnąłem cicho i zacząłem sobie przypominać te cudowne chwile z moim Jjong'iem. Kiedy uczył mnie jeździć na łyżwach, a ja non stop się wywalałem, wyklinając cały świat. Jak chodziłem za nim dwa tygodnie, męcząc go o psa. Gdy byliśmy razem na wakacjach nad morzem i kąpaliśmy się w nocy w oceanie. Walentynki cztery lata temu, gdy dostałem od niego najbardziej kiczowaty naszyjnik dla par jaki w życiu widziałem. Takie metalowe pół serduszka, którego drugą połowę miał Jonghyun i gdy były blisko siebie, łączyły się na magnes. Kiedyś myślałem, że to idiotyczne, ale teraz się z nim nie rozstaję. 
Ten dinozaur zawsze mnie rozumiał, nigdy nie zrobił mi krzywdy. Dbał o mnie jak nikt inny, przy nim czułem się najszczęśliwszy na świecie i przede wszystkim, bezpieczny. Przyznaję, że upierdliwa ze mnie diva, ale on zdawał się to kochać. Kochać całego mnie. Często śmiał się z moich porannych jęków, wybijał mi z głowy wszystkie myśli o tym, że powinienem iść na dietę. Czasami wiedziałem, że przesadzam, ale uwielbiałem, kiedy Jonghyun mówił jaki jestem niesamowity, że mam się nie zmieniać. 
Westchnąłem cicho i zszedłem z parapetu, aby dorobić sobie jeszcze herbaty. Zdarzało się, że siadywałem sobie na tym oknie też rano, ale zawsze dostawałem palpitacji serca na widok samego listonosza, więc zostawiłem sobie moje rozmyślania na wieczory. Nikt wtedy do mnie nie przychodził, a jak któryś z moich przyjaciół miał wpaść z wizytą to najpierw zawsze pisał sms'a. A i tak na dźwięk dzwonka cały drżałem. 
Usiadłem na blacie, czekając aż woda się zagotuje. Patrzyłem w sufit i po chwili wyjąłem z kieszeni telefon, żeby sprawdzić stoper, który liczył mi czas od odejścia mojego chłopaka. Syknąłem cicho, widząc, że ten się zaciął. Zresetowałem urządzenie i sprawdziłem po raz kolejny, jednak stoper się wyzerował. 
-Cholera jasna!-krzyknąłem głośno, uderzając komórką o kamienny blat. Chciało mi się teraz płakać, jak małe dziecko. I nie było Jonghyuna, który jak zwykle by mnie pocieszył i powiedział "Spokojnie, Bummie. To minie". 
Zignorowałem gulę w gardle i zalałem kolejną herbatę. To będzie długi wieczór. 
Wstałem i znowu udałem się na mój parapet, jednak coś mnie zatrzymało. Raczej ktoś. Ktoś stał na mojej werandzie. Chłopak, miał krótko ścięte włosy, mundur wojskowy i gigantyczny bukiet kwiatów, który zasłaniał jego dobrze znaną mi twarz. Jonghyun wrócił. Mój cudowny Jongie wrócił. 
Kubek z gorącym napojem wypadł mi z ręki, roztrzaskując się na podłodze. Nie przejąłem się tym zupełnie, nic mnie teraz nie obchodziło z wyjątkiem mojego kochanego Kim'a, który był tak blisko. 
Ignorując łzy spływające po moich policzkach i to, że byłem w cienkich spodniach i krótkim t-shircie, wybiegłem na dwór pokryty śniegiem. Nawet butów nie założyłem. Tylko od razu rzuciłem się w ramiona Jonghyuna, który widząc mnie, wypuścił z rąk kwiaty i wtulił mnie w siebie mocno. Płakałem głośno, nie mogąc uwierzyć w to, jakie szczęście mnie teraz ogarnęło. Wiedziałem, że w końcu go zobaczę, że jeszcze go przytulę i pocałuję, co też uczyniłem po kilku sekundach. Jonghyun też nie mógł wytrzymać tych emocji i nasze łzy zaczęły się ze sobą mieszać. Odwzajemnił pocałunek taż żarliwie jak jeszcze nigdy w życiu, nadal ściskając mnie mocno. Oderwałem się od niego i złączyłem moje czoło z jego. Przeczesywałem króciutkie włosy mojego ukochanego, śmiejąc się jak idiota. Nie mogłem się przed tym powstrzymać, radość aż mnie rozsadzała. 
-Wróciłeś do mnie-powiedziałem, pocierając swoim zimnym nosem o jego.
-Oczywiście, że tak ty głuptasie. Obiecałem, że wrócę-odpowiedział, a mój uśmiech się powiększył. Znowu usłyszałem ten cudowny głos.-I już nigdzie się nie wybieram.
Zaciągnąłem Jjonga szybko do domu i nie puszczając jego ręki nawet na sekundę, zaniosłem kwiaty do kuchni, żeby wstawić je do wody. Chwilę później ponownie zatopiłem się w ramionach Kim'a. Przyjrzałem mu się dokładnie. Włosy miał naprawdę krótkie, ale pewnie były kiedyś jeszcze krótsze. Jego ramiona zrobiły się szersze, bardziej umięśnione. Rysy twarzy też miał ostrzejsze. Ale nadal był moim cudownym Jonghyunem. 
I tak jak obiecał, nigdy więcej już mnie nie zostawił. 

środa, 25 lutego 2015

Rozdział 1 ~ Wspomnienia


Tytuł: Wspomnienia
Typ: Opowiadanie
Część: 1/2
Status: Zakończone
Gatunek: fluff, AU, lekki angst
Paring: JongKey
Ostrzeżenia: Brak
Notka od autorki: Nie sądziłam, że wena mnie jeszcze złapie, ale jednak dopadła mnie w wannie. Miłego czytania ^ ^ To.. wyszło mi długie XD

Kim Kibum od zawsze należał do osób towarzystkich. W szkole podstawowej, gimnazjum czy w szkole średniej otaczał się przyjaciółmi i równocześnie każdy chciał zasłużyć na to miano. Miał swoją paczkę, która składała się z Onew'a i nierozłącznego duetu 2Min. Czego chcieć więcej? Pieniędzy? Ich też miał pod dostatkiem. Nawet ocenami mógł się pochwalić i nie raz dawał korepetycje innym.
Pewnego dnia do jego życia zawitał niejaki Kim Jonghyun, który przyszedł do jego klasy jako nowy uczeń. Na wstępie opowiedział o sobie dość sporo, więc gołym okiem było widać, że chłopak jest otwarty i pewny siebie. Jego uśmiech aż porażał.

Dlaczego wtedy tego nie zauważyłem?

Po miesiącu znajomości, Kibum miał szczerze dość Jjong'a. Biegał po szkole, nawołując "Bummie" i gdy tylko mógł, robił mu na złość. Przyjaciele Key'a jak i inni uczniowie kochali nowego. Każdy chciał siedzieć obok niego na obiedzie, każda dziewczyna chciała dostąpić tego zaszczytu i zostać zaproszoną przez niego na randkę. A Kibum? Dostawał szału.

Gdy sobie o tym przypominam, mam ochotę śmiać się i płakać w tym samym czasie. 

Można szczerze powiedzieć, że Key miał obsesję na punkcie Jonghyuna, oczywiście w złym sensie. Tylko czy coś takiego jakkolwiek może mieć dobrą stronę? Chłopak był w szoku, jak dużo ten drugi potrafi zrobić, jak bardzo jest utalentowany. Słyszał jak śpiewa, grał w koszykówkę, mimo, że nie był szczególnie wysoki.  Tańczył też nie gorzej od niego, nawet z samym Taeminem mógł się zmierzyć. Dlatego Kibum chciał wiedzieć, jaki jest Kim poza szkołą.
-Jestem pewien, że ten zidiociały Jjong wcale nie jest taki idealny-warknął któregoś dnia do Minho, który zaczynał się bać o swojego przyjaciela. Nie tylko on z resztą.
I stało się. Pewnego razu, gdy tylko zadzwonił dzwonek oznaczający koniec lekcji,  Key poszedł za Jonghyunem do jego domu. Nie chciał przyjąć do wiadomości tego, że po prostu go śledził, więc nazywał to obserwacją.  Nim się postrzegł, minęły dwa tygodnie, a on po szkole nie robił nic innego, tylko śledził Jonghyuna.
I dowiedział się wiele.

Mówili, że z nas dwóch to ja jestem idiotą. Ale cieszę się, że wtedy dałem się ponieść temu obłędowi. 

Okazało się, że Kim Jonghyun ma ojca w wojsku, a mieszka jedynie z matką. Key codziennie przybliżał się coraz bardziej do jego domu, więc w pewnym momencie był już w stanie usłyszeć o czym z nią rozmawia. Dowiedział się, że sam Jjong chciał zostać żołnierzem i przysłużyć się Korei. W końcu nigdy nie wiadomo, kiedy będą potrzebni ludzie do walki, chociażby z komunizmem w Korei Północnej. Kibum uważał to za nonsens. W tych czasach przecież już się takie rzeczy nie zdarzają.

Ależ się myliłem. 

Minęło kolejne pół roku, a nasi dwaj chłopcy byli już w klasie maturalnej. Key nadal śledził Jonghyuna, jednak nastąpiła pewna zmiana, ponieważ już nie po to, aby pokazać innym jego drugą, jak kiedyś sam sądził, złą stronę. Najpierw myślał, że robi to z przyzwyczajenia, ale w końcu doszedł do wniosku, że się od tego uzależnił. Uzależnił się od samego Kim'a. Ale w szkole z nim nie rozmawiał, nic nie mógł z siebie wydusić, gdy tamten się do niego odzywał chociażby zwykłym "witaj". Wiele razy już słyszał "Kibum, jeżeli go kochasz to mu to powiedz. Przestań za nim łazić, tylko wszystkich martwisz". Jednak on nie chciał.
Nastąpiła też druga zmiana, u Jjong'a. Ponieważ zobaczył Key'a, zimą tamtego roku.

Gdyby nie on, pewnie bym zamarzł. 

To był środek ferii, pierwszy semestr klasy trzeciej liceum. Kibum, jak co dzień, szedł zobaczyć Jonghyun'a, gdy nagle tamten zaszedł go od tyłu.
-Dlaczego od paru dni mnie śledzisz?-spytał, starając się zamaskować rozbawienie.
Nie wiedział tylko, że tamten chodzi za nim od więcej niż paru dni.
-N-nie śledzę cię-odpowiedział Key, ukrywając zawstydzenie w szaliku, który miał na szyi.
Starszy wywrócił oczami i pokiwał głową, następnie uśmiechając się delikatnie, jak tylko on umiał.
-Może wejdziesz? Mam gorącą czekoladę.
I tak Kibum znalazł się u Niego w domu.

Miał naprawdę ładne mieszkanie. 

Tak zostali przyjaciółmi. Key wciąż chodził do Jonghyuna, ale teraz razem z nim. Przebywali tam cały czas, razem. Grając w gry, jedząc popcorn i oglądając masy filmów. Któregoś dnia Key nie mógł już wytrzymać.
-Jjongie?
-Tak, Bummie?
Młodszy wziął głęboki oddech i popatrzył w sufit. Leżał na łóżku przyjaciela, podczas gdy tamten siedział przy biurku i nadrabiał jakąś pracę. Trochę się zmieszał, nie wiedział jak poruszyć ten temat, więc postanowił po prostu powiedzieć mu to prosto z mostu.
-Zakochałem się
Usłyszał jak długopis, który trzymał tamten, upada na podłogę, a sam Jonghyun wstaje gwałtownie z krzesła, patrząc zaskoczonym wzrokiem na leżącego Kibuma. Ten podniósł się do pozycji siedzącej i patrzył na swojego przyjaciela niepewnie.
-W... w kim Bummie?-Jonghyun usiadł obok blondyna i przejechał ręką po swoich włosach. Oboje w tej chwili byli niesamowicie zestresowani.
-Takim... jednym chłopaku-odpowiedział wymijająco. Stchórzył. Nie powie mu o swoich uczuciach.
A gdy brunet wstał i z głośnym trzaskiem opuścił swój pokój, tylko się w tym upewnił.

To było nieporozumienie. 

Dwa dni później, po weekendzie, pogodzili się. Jonghyun przyznał, że przesadził i po prostu zaskoczyła go ta informacja. Zapewnił też Kibuma, że nie ma nic przeciwko temu, że tamten jest gejem. Bo Key podejrzewał, że ten jest homofobem. Jednak bardzo się pomylił, bo powód zachowania chłopaka był zupełnie inny.
Jjong chciał poznać tego, kto skradł serce jego przyjaciela, więc Key miał nie mały problem. Wmówił mu, że nie jest gotowy aby mu to powiedzieć, na całe szczęście Jonghyun nie naciskał i dał mu spokój. Aż do następnego tygodnia.

W końcu, najlepszy dzień mojego życia. 

Taemin był rok młodszy od nich, więc logiczne, że był w klasie niżej. Jego znajomy Jongin miał spore problemy z chemią, więc Kibum zaproponował mu swoją pomoc. Któregoś dnia po lekcjach udali się do małej kawiarni i tam Key uczył go o kwasach.
Wtedy role się odwróciły i to Jonghyun śledził blondyna. Siedział po drugiej stronie ulicy i wgapiał się w szybę, za którą siedział chłopak, którego kochał. Tak, kochał Kibuma. Nie tak długo jak on jego, jednak pokochał tę wkurzającą, małą divę. I to właśnie to zdenerwowało go tamtego dnia. Był pewien, że skoro Kibum się w kimś zakochał to on nie ma już szans. I teraz wiedział, kto zajął myśli JEGO Bummiego.
-Dziękuję za pomoc, Key-do jego uszu doszedł głos Kai'a, który wraz z blondynem właśnie wychodził z kawiarni.
-Nie ma sprawy, polecam się na przyszłość-odpowiedział mu i oboje udali się w przeciwne strony. Jjong nie wiele myśląc, podszedł do Kibuma.
-Dlaczego mi nie powiedziałeś, że to w Jonginie się zakochałeś?!-naskoczył na niego.
-Co?! Rany, Jonghyun, śledzisz mnie?!
-Nie zmieniaj tematu!
Key prychnął i założył ręce na piersi.
-Nawet jakbym się z nim umawiał, to dlaczego się złościsz?!-powiedział, coraz bardziej podnosząc głos.
-Dlaczego nie powiedziałeś mi wcześniej!? Myślałem, że się przyjaźnimy-mruknął zawiedziony i obrażony Jjong.
Kibum stwierdził, że ma go dosyć. Odwrócił się i zaczął iść w swoją stronę, kiedy tamten pociągnął go za ramię, aby się zatrzymał. Key postawił w tej chwili wszystko na jedną kartę.
-Bummie, ja...-słowa zostały przerwane, kiedy Kibum go pocałował. To nie był specjalnie szalony pocałunek. Ledwie musnął jego wargi, jednak to wystarczyło, aby obu chłopaków przeszły dreszcze. Zanim Key w panice zdołał się oderwać od ust chłopaka, ten pogłębił pieszczotę.
W ten sposób zostali parą.
~
Po trzech latach kochali się równie mocno co tamtego dnia i wszystko wydawało się być idealne. Zbyt idealne. Jonghyun nie porzucił swoich planów, a nawet gdyby chciał - nie mógł. Po liceum poszedł do szkoły wojskowej, a Kibum na studia. Początki były ciężkie, ale teraz już przywykli. Zamieszkali razem, a ich związek był praktycznie bezproblemowy. Z wyjątkiem kilku małych spięć, ale oni bardzo szybko się godzili. 
W tej sielance nikt się nie spodziewał, że Jonghyun zostanie wezwany na wojnę.