Tytuł: Wspomnienia
Typ: Opowiadanie
Część: 2/2
Status: Zakończone
Gatunek: fluff, AU
Paring: JongKey
Ostrzeżenia: Brak
Notka od autorki: Wstawiam drugą część, która miała mieć tytuł nieco inny, ale stwierdziłam, że ten lepiej pasuje. Tutaj chyba wstawiłabym coś w stylu "Niespodzianka" ^ ^ Ta część pisana z perspektywy Kibuma, lepiej się w to wtedy wczuć. Wyszło mi o wiele krótsze, ale o wiele bardziej mi się podoba ta część od poprzedniej. Miłego czytania c:
Dwa lata, miesiąc, piętnaście dni, trzy godziny, dwadzieścia siedem minut i trzydzieści dwie sekundy. Dokładnie tyle minęło, odkąd Jonghyun się ze mną pożegnał. Tyle minęło od jego ostatniego uśmiechu, od jego ostatniego pocałunku złożonego na moich ustach. Tyle minęło mi już smutnego i samotnego czasu, który spędziłem jedynie na myśleniu i odliczaniu czasu. Zawaliłem jeden rok na studiach, nie byłem w stanie skupić się na niczym tylko na moim Jjong'u, który jest gdzieś tam i nie wiem czy wszystko z nim w porządku. Kiedyś pisał listy, później kompletnie przestał się odzywać. Ale wiedziałem, że ciężko mu było nabazgrać choćby kilka słów, więc rozumiałem. Rozumiałem wszystko, jednak wciąż wieczorami zastanawiałem się... gdzie jest mój Jonghyun? Obiecał, że do mnie wróci, a on zawsze dotrzymywał obietnic, więc mogłem tylko czekać. W końcu znowu się zobaczymy.
Wszedłem do, jak zwykle, pustego i ciemnego mieszkania, które niegdyś dzieliłem z moim chłopakiem. Rzuciłem klucze na stolik, ściągnąłem buty, wcześniej otrzepując je ze śniegu i to samo zrobiłem z kurtką. Zapaliłem wszystkie światła i rozejrzałem się po domu. To nie było nic niezwykłego, mała chatka na miejskim osiedlu. Był chyba w najbardziej oddalonym kącie tego miejsca, specjalnie taki wybraliśmy.Żeby mieć dużo czasu dla siebie, aby nie przeszkadzał nam zgiełk z ulicy i krzyki sąsiadów. Pod tym względem... idealnie.
Mieliśmy wspólną sypialnię, na ścianach wisiały nasze zdjęcia. To Jonghyun je tam powiesił, chciał mi tym zrobić przyjemność. Oczywiście, jak to ja, zrobiłem małą aferę, bo na jednym z nich wyglądałem naprawdę strasznie. Ale On po prostu się wtedy zaśmiał i wyjął zdjęcie z ramki, następnie chowając do portfela. Uśmiechnąłem się na to wspomnienie. Ciekawe, czy ciągle je ma.
Dalej mieliśmy łazienkę, nie dużą. Była urządzona na niebiesko, bo to był mój ulubiony kolor. Często razem z Jonghyunem braliśmy razem kąpiele w wannie. Jak tylko mu mówiłem, że idę wziąć prysznic to nie mógł mnie puścić samego. Lubiliśmy przebywać razem, prawie cały czas.
Salon był połączony z kuchnią, było tam naprawdę dużo przestrzeni. Dałem Jonghyunowi wolną rękę co do tego miejsca, bo z nas dwóch to on był ten, co gotuje i spędza dużo czasu przed telewizorem. Ale nie spodziewałem się, że zarządzi kominek z cegły. Któregoś dnia po prostu wygonił mnie z domu na cały dzień, a gdy w końcu pozwolił mi wrócić - stał tam nie dokończony komin. Dobrze pamiętam, jak wtedy mój chłopak przytulił się do moich pleców i wyszeptał mi do ucha:
-W zimowe wieczory będziemy tam siadać i pić gorące kakao. Ja w tym miękkim fotelu, a ty na moich kolanach. Będzie cudownie.
Zagryzłem wargę, żeby powstrzymać łzy. Jest zima, wieczór tak samo. Tylko ciebie brakuje.
Przeszedłem do kuchni i jak co dzień zaparzyłem sobie herbatę. Zwykle pijałem czekoladę, ale tylko kiedy Jonghyun był ze mną. Bez niego nie potrafiłem, to było takie... nasze.
Usiadłem na parapecie okna, jedną nogę zginając w kolanie i opierając na niej głowę. Ostatnio często tak robiłem, że po prostu patrzyłem na chodnik za oknem, który prowadził pod nasze drzwi i wyobrażałem sobie na nim mojego chłopaka, który do mnie wraca. Może to głupie, może trochę naiwne, ale tak robiłem i po prostu nie mogłem przestać, bo to dawało mi nadzieję, że któregoś dnia naprawdę tam stanie. I więcej nie zostawi.
Westchnąłem cicho i zacząłem sobie przypominać te cudowne chwile z moim Jjong'iem. Kiedy uczył mnie jeździć na łyżwach, a ja non stop się wywalałem, wyklinając cały świat. Jak chodziłem za nim dwa tygodnie, męcząc go o psa. Gdy byliśmy razem na wakacjach nad morzem i kąpaliśmy się w nocy w oceanie. Walentynki cztery lata temu, gdy dostałem od niego najbardziej kiczowaty naszyjnik dla par jaki w życiu widziałem. Takie metalowe pół serduszka, którego drugą połowę miał Jonghyun i gdy były blisko siebie, łączyły się na magnes. Kiedyś myślałem, że to idiotyczne, ale teraz się z nim nie rozstaję.
Ten dinozaur zawsze mnie rozumiał, nigdy nie zrobił mi krzywdy. Dbał o mnie jak nikt inny, przy nim czułem się najszczęśliwszy na świecie i przede wszystkim, bezpieczny. Przyznaję, że upierdliwa ze mnie diva, ale on zdawał się to kochać. Kochać całego mnie. Często śmiał się z moich porannych jęków, wybijał mi z głowy wszystkie myśli o tym, że powinienem iść na dietę. Czasami wiedziałem, że przesadzam, ale uwielbiałem, kiedy Jonghyun mówił jaki jestem niesamowity, że mam się nie zmieniać.
Westchnąłem cicho i zszedłem z parapetu, aby dorobić sobie jeszcze herbaty. Zdarzało się, że siadywałem sobie na tym oknie też rano, ale zawsze dostawałem palpitacji serca na widok samego listonosza, więc zostawiłem sobie moje rozmyślania na wieczory. Nikt wtedy do mnie nie przychodził, a jak któryś z moich przyjaciół miał wpaść z wizytą to najpierw zawsze pisał sms'a. A i tak na dźwięk dzwonka cały drżałem.
Usiadłem na blacie, czekając aż woda się zagotuje. Patrzyłem w sufit i po chwili wyjąłem z kieszeni telefon, żeby sprawdzić stoper, który liczył mi czas od odejścia mojego chłopaka. Syknąłem cicho, widząc, że ten się zaciął. Zresetowałem urządzenie i sprawdziłem po raz kolejny, jednak stoper się wyzerował.
-Cholera jasna!-krzyknąłem głośno, uderzając komórką o kamienny blat. Chciało mi się teraz płakać, jak małe dziecko. I nie było Jonghyuna, który jak zwykle by mnie pocieszył i powiedział "Spokojnie, Bummie. To minie".
Zignorowałem gulę w gardle i zalałem kolejną herbatę. To będzie długi wieczór.
Wstałem i znowu udałem się na mój parapet, jednak coś mnie zatrzymało. Raczej ktoś. Ktoś stał na mojej werandzie. Chłopak, miał krótko ścięte włosy, mundur wojskowy i gigantyczny bukiet kwiatów, który zasłaniał jego dobrze znaną mi twarz. Jonghyun wrócił. Mój cudowny Jongie wrócił.
Kubek z gorącym napojem wypadł mi z ręki, roztrzaskując się na podłodze. Nie przejąłem się tym zupełnie, nic mnie teraz nie obchodziło z wyjątkiem mojego kochanego Kim'a, który był tak blisko.
Ignorując łzy spływające po moich policzkach i to, że byłem w cienkich spodniach i krótkim t-shircie, wybiegłem na dwór pokryty śniegiem. Nawet butów nie założyłem. Tylko od razu rzuciłem się w ramiona Jonghyuna, który widząc mnie, wypuścił z rąk kwiaty i wtulił mnie w siebie mocno. Płakałem głośno, nie mogąc uwierzyć w to, jakie szczęście mnie teraz ogarnęło. Wiedziałem, że w końcu go zobaczę, że jeszcze go przytulę i pocałuję, co też uczyniłem po kilku sekundach. Jonghyun też nie mógł wytrzymać tych emocji i nasze łzy zaczęły się ze sobą mieszać. Odwzajemnił pocałunek taż żarliwie jak jeszcze nigdy w życiu, nadal ściskając mnie mocno. Oderwałem się od niego i złączyłem moje czoło z jego. Przeczesywałem króciutkie włosy mojego ukochanego, śmiejąc się jak idiota. Nie mogłem się przed tym powstrzymać, radość aż mnie rozsadzała.
-Wróciłeś do mnie-powiedziałem, pocierając swoim zimnym nosem o jego.
-Oczywiście, że tak ty głuptasie. Obiecałem, że wrócę-odpowiedział, a mój uśmiech się powiększył. Znowu usłyszałem ten cudowny głos.-I już nigdzie się nie wybieram.
Zaciągnąłem Jjonga szybko do domu i nie puszczając jego ręki nawet na sekundę, zaniosłem kwiaty do kuchni, żeby wstawić je do wody. Chwilę później ponownie zatopiłem się w ramionach Kim'a. Przyjrzałem mu się dokładnie. Włosy miał naprawdę krótkie, ale pewnie były kiedyś jeszcze krótsze. Jego ramiona zrobiły się szersze, bardziej umięśnione. Rysy twarzy też miał ostrzejsze. Ale nadal był moim cudownym Jonghyunem.
I tak jak obiecał, nigdy więcej już mnie nie zostawił.