czwartek, 26 lutego 2015

Rozdział 2 ~ Wspomnienia


Tytuł: Wspomnienia
Typ: Opowiadanie
Część: 2/2
Status: Zakończone
Gatunek: fluff, AU
Paring: JongKey
Ostrzeżenia: Brak
Notka od autorki: Wstawiam drugą część, która miała mieć tytuł nieco inny, ale stwierdziłam, że ten lepiej pasuje. Tutaj chyba wstawiłabym coś w stylu "Niespodzianka" ^ ^ Ta część pisana z perspektywy Kibuma, lepiej się w to wtedy wczuć. Wyszło mi o wiele krótsze, ale o wiele bardziej mi się podoba ta część od poprzedniej. Miłego czytania c: 


Dwa lata, miesiąc, piętnaście dni, trzy godziny, dwadzieścia siedem minut i trzydzieści dwie sekundy. Dokładnie tyle minęło, odkąd Jonghyun się ze mną pożegnał. Tyle minęło od jego ostatniego uśmiechu, od jego ostatniego pocałunku złożonego na moich ustach. Tyle minęło mi już smutnego i samotnego czasu, który spędziłem jedynie na myśleniu i odliczaniu czasu. Zawaliłem jeden rok na studiach, nie byłem w stanie skupić się na niczym tylko na moim Jjong'u, który jest gdzieś tam i nie wiem czy wszystko z nim w porządku. Kiedyś pisał listy, później kompletnie przestał się odzywać. Ale wiedziałem, że ciężko mu było nabazgrać choćby kilka słów, więc rozumiałem. Rozumiałem wszystko, jednak wciąż wieczorami zastanawiałem się... gdzie jest mój Jonghyun? Obiecał, że do mnie wróci, a on zawsze dotrzymywał obietnic, więc mogłem tylko czekać. W końcu znowu się zobaczymy. 

Wszedłem do, jak zwykle, pustego i ciemnego mieszkania, które niegdyś dzieliłem z moim chłopakiem.  Rzuciłem klucze na stolik, ściągnąłem buty, wcześniej otrzepując je ze śniegu i to samo zrobiłem z kurtką. Zapaliłem wszystkie światła i rozejrzałem się po domu. To nie było nic niezwykłego, mała chatka na miejskim osiedlu. Był chyba w najbardziej oddalonym kącie tego miejsca, specjalnie taki wybraliśmy.Żeby mieć dużo czasu dla siebie, aby nie przeszkadzał nam zgiełk z ulicy i krzyki sąsiadów. Pod tym względem... idealnie. 
Mieliśmy wspólną sypialnię, na ścianach wisiały nasze zdjęcia. To Jonghyun je tam powiesił, chciał mi tym zrobić przyjemność. Oczywiście, jak to ja, zrobiłem małą aferę, bo na jednym z nich wyglądałem naprawdę strasznie. Ale On po prostu się wtedy zaśmiał i wyjął zdjęcie z ramki, następnie chowając do portfela. Uśmiechnąłem się na to wspomnienie. Ciekawe, czy ciągle je ma. 
Dalej mieliśmy łazienkę, nie dużą. Była urządzona na niebiesko, bo to był mój ulubiony kolor. Często razem z Jonghyunem braliśmy razem kąpiele w wannie. Jak tylko mu mówiłem, że idę wziąć prysznic to nie mógł mnie puścić samego. Lubiliśmy przebywać razem, prawie cały czas.
Salon był połączony z kuchnią, było tam naprawdę dużo przestrzeni. Dałem Jonghyunowi wolną rękę co do tego miejsca, bo z nas dwóch to on był ten, co gotuje i spędza dużo czasu przed telewizorem. Ale nie spodziewałem się, że zarządzi kominek z cegły. Któregoś dnia po prostu wygonił mnie z domu na cały dzień, a gdy w końcu pozwolił mi wrócić - stał tam nie dokończony komin. Dobrze pamiętam, jak wtedy mój chłopak przytulił się do moich pleców i wyszeptał mi do ucha:
-W zimowe wieczory będziemy tam siadać i pić gorące kakao. Ja w tym miękkim fotelu, a ty na moich kolanach. Będzie cudownie. 
Zagryzłem wargę, żeby powstrzymać łzy. Jest zima, wieczór tak samo. Tylko ciebie brakuje. 
Przeszedłem do kuchni i jak co dzień zaparzyłem sobie herbatę. Zwykle pijałem czekoladę, ale tylko kiedy Jonghyun był ze mną. Bez niego nie potrafiłem, to było takie... nasze.
Usiadłem na parapecie okna, jedną nogę zginając w kolanie i opierając na niej głowę. Ostatnio często tak robiłem, że po prostu patrzyłem na chodnik za oknem, który prowadził pod nasze drzwi i wyobrażałem sobie na nim mojego chłopaka, który do mnie wraca. Może to głupie, może trochę naiwne, ale tak robiłem i po prostu nie mogłem przestać, bo to dawało mi nadzieję, że któregoś dnia naprawdę tam stanie. I więcej nie zostawi. 
Westchnąłem cicho i zacząłem sobie przypominać te cudowne chwile z moim Jjong'iem. Kiedy uczył mnie jeździć na łyżwach, a ja non stop się wywalałem, wyklinając cały świat. Jak chodziłem za nim dwa tygodnie, męcząc go o psa. Gdy byliśmy razem na wakacjach nad morzem i kąpaliśmy się w nocy w oceanie. Walentynki cztery lata temu, gdy dostałem od niego najbardziej kiczowaty naszyjnik dla par jaki w życiu widziałem. Takie metalowe pół serduszka, którego drugą połowę miał Jonghyun i gdy były blisko siebie, łączyły się na magnes. Kiedyś myślałem, że to idiotyczne, ale teraz się z nim nie rozstaję. 
Ten dinozaur zawsze mnie rozumiał, nigdy nie zrobił mi krzywdy. Dbał o mnie jak nikt inny, przy nim czułem się najszczęśliwszy na świecie i przede wszystkim, bezpieczny. Przyznaję, że upierdliwa ze mnie diva, ale on zdawał się to kochać. Kochać całego mnie. Często śmiał się z moich porannych jęków, wybijał mi z głowy wszystkie myśli o tym, że powinienem iść na dietę. Czasami wiedziałem, że przesadzam, ale uwielbiałem, kiedy Jonghyun mówił jaki jestem niesamowity, że mam się nie zmieniać. 
Westchnąłem cicho i zszedłem z parapetu, aby dorobić sobie jeszcze herbaty. Zdarzało się, że siadywałem sobie na tym oknie też rano, ale zawsze dostawałem palpitacji serca na widok samego listonosza, więc zostawiłem sobie moje rozmyślania na wieczory. Nikt wtedy do mnie nie przychodził, a jak któryś z moich przyjaciół miał wpaść z wizytą to najpierw zawsze pisał sms'a. A i tak na dźwięk dzwonka cały drżałem. 
Usiadłem na blacie, czekając aż woda się zagotuje. Patrzyłem w sufit i po chwili wyjąłem z kieszeni telefon, żeby sprawdzić stoper, który liczył mi czas od odejścia mojego chłopaka. Syknąłem cicho, widząc, że ten się zaciął. Zresetowałem urządzenie i sprawdziłem po raz kolejny, jednak stoper się wyzerował. 
-Cholera jasna!-krzyknąłem głośno, uderzając komórką o kamienny blat. Chciało mi się teraz płakać, jak małe dziecko. I nie było Jonghyuna, który jak zwykle by mnie pocieszył i powiedział "Spokojnie, Bummie. To minie". 
Zignorowałem gulę w gardle i zalałem kolejną herbatę. To będzie długi wieczór. 
Wstałem i znowu udałem się na mój parapet, jednak coś mnie zatrzymało. Raczej ktoś. Ktoś stał na mojej werandzie. Chłopak, miał krótko ścięte włosy, mundur wojskowy i gigantyczny bukiet kwiatów, który zasłaniał jego dobrze znaną mi twarz. Jonghyun wrócił. Mój cudowny Jongie wrócił. 
Kubek z gorącym napojem wypadł mi z ręki, roztrzaskując się na podłodze. Nie przejąłem się tym zupełnie, nic mnie teraz nie obchodziło z wyjątkiem mojego kochanego Kim'a, który był tak blisko. 
Ignorując łzy spływające po moich policzkach i to, że byłem w cienkich spodniach i krótkim t-shircie, wybiegłem na dwór pokryty śniegiem. Nawet butów nie założyłem. Tylko od razu rzuciłem się w ramiona Jonghyuna, który widząc mnie, wypuścił z rąk kwiaty i wtulił mnie w siebie mocno. Płakałem głośno, nie mogąc uwierzyć w to, jakie szczęście mnie teraz ogarnęło. Wiedziałem, że w końcu go zobaczę, że jeszcze go przytulę i pocałuję, co też uczyniłem po kilku sekundach. Jonghyun też nie mógł wytrzymać tych emocji i nasze łzy zaczęły się ze sobą mieszać. Odwzajemnił pocałunek taż żarliwie jak jeszcze nigdy w życiu, nadal ściskając mnie mocno. Oderwałem się od niego i złączyłem moje czoło z jego. Przeczesywałem króciutkie włosy mojego ukochanego, śmiejąc się jak idiota. Nie mogłem się przed tym powstrzymać, radość aż mnie rozsadzała. 
-Wróciłeś do mnie-powiedziałem, pocierając swoim zimnym nosem o jego.
-Oczywiście, że tak ty głuptasie. Obiecałem, że wrócę-odpowiedział, a mój uśmiech się powiększył. Znowu usłyszałem ten cudowny głos.-I już nigdzie się nie wybieram.
Zaciągnąłem Jjonga szybko do domu i nie puszczając jego ręki nawet na sekundę, zaniosłem kwiaty do kuchni, żeby wstawić je do wody. Chwilę później ponownie zatopiłem się w ramionach Kim'a. Przyjrzałem mu się dokładnie. Włosy miał naprawdę krótkie, ale pewnie były kiedyś jeszcze krótsze. Jego ramiona zrobiły się szersze, bardziej umięśnione. Rysy twarzy też miał ostrzejsze. Ale nadal był moim cudownym Jonghyunem. 
I tak jak obiecał, nigdy więcej już mnie nie zostawił. 

środa, 25 lutego 2015

Rozdział 1 ~ Wspomnienia


Tytuł: Wspomnienia
Typ: Opowiadanie
Część: 1/2
Status: Zakończone
Gatunek: fluff, AU, lekki angst
Paring: JongKey
Ostrzeżenia: Brak
Notka od autorki: Nie sądziłam, że wena mnie jeszcze złapie, ale jednak dopadła mnie w wannie. Miłego czytania ^ ^ To.. wyszło mi długie XD

Kim Kibum od zawsze należał do osób towarzystkich. W szkole podstawowej, gimnazjum czy w szkole średniej otaczał się przyjaciółmi i równocześnie każdy chciał zasłużyć na to miano. Miał swoją paczkę, która składała się z Onew'a i nierozłącznego duetu 2Min. Czego chcieć więcej? Pieniędzy? Ich też miał pod dostatkiem. Nawet ocenami mógł się pochwalić i nie raz dawał korepetycje innym.
Pewnego dnia do jego życia zawitał niejaki Kim Jonghyun, który przyszedł do jego klasy jako nowy uczeń. Na wstępie opowiedział o sobie dość sporo, więc gołym okiem było widać, że chłopak jest otwarty i pewny siebie. Jego uśmiech aż porażał.

Dlaczego wtedy tego nie zauważyłem?

Po miesiącu znajomości, Kibum miał szczerze dość Jjong'a. Biegał po szkole, nawołując "Bummie" i gdy tylko mógł, robił mu na złość. Przyjaciele Key'a jak i inni uczniowie kochali nowego. Każdy chciał siedzieć obok niego na obiedzie, każda dziewczyna chciała dostąpić tego zaszczytu i zostać zaproszoną przez niego na randkę. A Kibum? Dostawał szału.

Gdy sobie o tym przypominam, mam ochotę śmiać się i płakać w tym samym czasie. 

Można szczerze powiedzieć, że Key miał obsesję na punkcie Jonghyuna, oczywiście w złym sensie. Tylko czy coś takiego jakkolwiek może mieć dobrą stronę? Chłopak był w szoku, jak dużo ten drugi potrafi zrobić, jak bardzo jest utalentowany. Słyszał jak śpiewa, grał w koszykówkę, mimo, że nie był szczególnie wysoki.  Tańczył też nie gorzej od niego, nawet z samym Taeminem mógł się zmierzyć. Dlatego Kibum chciał wiedzieć, jaki jest Kim poza szkołą.
-Jestem pewien, że ten zidiociały Jjong wcale nie jest taki idealny-warknął któregoś dnia do Minho, który zaczynał się bać o swojego przyjaciela. Nie tylko on z resztą.
I stało się. Pewnego razu, gdy tylko zadzwonił dzwonek oznaczający koniec lekcji,  Key poszedł za Jonghyunem do jego domu. Nie chciał przyjąć do wiadomości tego, że po prostu go śledził, więc nazywał to obserwacją.  Nim się postrzegł, minęły dwa tygodnie, a on po szkole nie robił nic innego, tylko śledził Jonghyuna.
I dowiedział się wiele.

Mówili, że z nas dwóch to ja jestem idiotą. Ale cieszę się, że wtedy dałem się ponieść temu obłędowi. 

Okazało się, że Kim Jonghyun ma ojca w wojsku, a mieszka jedynie z matką. Key codziennie przybliżał się coraz bardziej do jego domu, więc w pewnym momencie był już w stanie usłyszeć o czym z nią rozmawia. Dowiedział się, że sam Jjong chciał zostać żołnierzem i przysłużyć się Korei. W końcu nigdy nie wiadomo, kiedy będą potrzebni ludzie do walki, chociażby z komunizmem w Korei Północnej. Kibum uważał to za nonsens. W tych czasach przecież już się takie rzeczy nie zdarzają.

Ależ się myliłem. 

Minęło kolejne pół roku, a nasi dwaj chłopcy byli już w klasie maturalnej. Key nadal śledził Jonghyuna, jednak nastąpiła pewna zmiana, ponieważ już nie po to, aby pokazać innym jego drugą, jak kiedyś sam sądził, złą stronę. Najpierw myślał, że robi to z przyzwyczajenia, ale w końcu doszedł do wniosku, że się od tego uzależnił. Uzależnił się od samego Kim'a. Ale w szkole z nim nie rozmawiał, nic nie mógł z siebie wydusić, gdy tamten się do niego odzywał chociażby zwykłym "witaj". Wiele razy już słyszał "Kibum, jeżeli go kochasz to mu to powiedz. Przestań za nim łazić, tylko wszystkich martwisz". Jednak on nie chciał.
Nastąpiła też druga zmiana, u Jjong'a. Ponieważ zobaczył Key'a, zimą tamtego roku.

Gdyby nie on, pewnie bym zamarzł. 

To był środek ferii, pierwszy semestr klasy trzeciej liceum. Kibum, jak co dzień, szedł zobaczyć Jonghyun'a, gdy nagle tamten zaszedł go od tyłu.
-Dlaczego od paru dni mnie śledzisz?-spytał, starając się zamaskować rozbawienie.
Nie wiedział tylko, że tamten chodzi za nim od więcej niż paru dni.
-N-nie śledzę cię-odpowiedział Key, ukrywając zawstydzenie w szaliku, który miał na szyi.
Starszy wywrócił oczami i pokiwał głową, następnie uśmiechając się delikatnie, jak tylko on umiał.
-Może wejdziesz? Mam gorącą czekoladę.
I tak Kibum znalazł się u Niego w domu.

Miał naprawdę ładne mieszkanie. 

Tak zostali przyjaciółmi. Key wciąż chodził do Jonghyuna, ale teraz razem z nim. Przebywali tam cały czas, razem. Grając w gry, jedząc popcorn i oglądając masy filmów. Któregoś dnia Key nie mógł już wytrzymać.
-Jjongie?
-Tak, Bummie?
Młodszy wziął głęboki oddech i popatrzył w sufit. Leżał na łóżku przyjaciela, podczas gdy tamten siedział przy biurku i nadrabiał jakąś pracę. Trochę się zmieszał, nie wiedział jak poruszyć ten temat, więc postanowił po prostu powiedzieć mu to prosto z mostu.
-Zakochałem się
Usłyszał jak długopis, który trzymał tamten, upada na podłogę, a sam Jonghyun wstaje gwałtownie z krzesła, patrząc zaskoczonym wzrokiem na leżącego Kibuma. Ten podniósł się do pozycji siedzącej i patrzył na swojego przyjaciela niepewnie.
-W... w kim Bummie?-Jonghyun usiadł obok blondyna i przejechał ręką po swoich włosach. Oboje w tej chwili byli niesamowicie zestresowani.
-Takim... jednym chłopaku-odpowiedział wymijająco. Stchórzył. Nie powie mu o swoich uczuciach.
A gdy brunet wstał i z głośnym trzaskiem opuścił swój pokój, tylko się w tym upewnił.

To było nieporozumienie. 

Dwa dni później, po weekendzie, pogodzili się. Jonghyun przyznał, że przesadził i po prostu zaskoczyła go ta informacja. Zapewnił też Kibuma, że nie ma nic przeciwko temu, że tamten jest gejem. Bo Key podejrzewał, że ten jest homofobem. Jednak bardzo się pomylił, bo powód zachowania chłopaka był zupełnie inny.
Jjong chciał poznać tego, kto skradł serce jego przyjaciela, więc Key miał nie mały problem. Wmówił mu, że nie jest gotowy aby mu to powiedzieć, na całe szczęście Jonghyun nie naciskał i dał mu spokój. Aż do następnego tygodnia.

W końcu, najlepszy dzień mojego życia. 

Taemin był rok młodszy od nich, więc logiczne, że był w klasie niżej. Jego znajomy Jongin miał spore problemy z chemią, więc Kibum zaproponował mu swoją pomoc. Któregoś dnia po lekcjach udali się do małej kawiarni i tam Key uczył go o kwasach.
Wtedy role się odwróciły i to Jonghyun śledził blondyna. Siedział po drugiej stronie ulicy i wgapiał się w szybę, za którą siedział chłopak, którego kochał. Tak, kochał Kibuma. Nie tak długo jak on jego, jednak pokochał tę wkurzającą, małą divę. I to właśnie to zdenerwowało go tamtego dnia. Był pewien, że skoro Kibum się w kimś zakochał to on nie ma już szans. I teraz wiedział, kto zajął myśli JEGO Bummiego.
-Dziękuję za pomoc, Key-do jego uszu doszedł głos Kai'a, który wraz z blondynem właśnie wychodził z kawiarni.
-Nie ma sprawy, polecam się na przyszłość-odpowiedział mu i oboje udali się w przeciwne strony. Jjong nie wiele myśląc, podszedł do Kibuma.
-Dlaczego mi nie powiedziałeś, że to w Jonginie się zakochałeś?!-naskoczył na niego.
-Co?! Rany, Jonghyun, śledzisz mnie?!
-Nie zmieniaj tematu!
Key prychnął i założył ręce na piersi.
-Nawet jakbym się z nim umawiał, to dlaczego się złościsz?!-powiedział, coraz bardziej podnosząc głos.
-Dlaczego nie powiedziałeś mi wcześniej!? Myślałem, że się przyjaźnimy-mruknął zawiedziony i obrażony Jjong.
Kibum stwierdził, że ma go dosyć. Odwrócił się i zaczął iść w swoją stronę, kiedy tamten pociągnął go za ramię, aby się zatrzymał. Key postawił w tej chwili wszystko na jedną kartę.
-Bummie, ja...-słowa zostały przerwane, kiedy Kibum go pocałował. To nie był specjalnie szalony pocałunek. Ledwie musnął jego wargi, jednak to wystarczyło, aby obu chłopaków przeszły dreszcze. Zanim Key w panice zdołał się oderwać od ust chłopaka, ten pogłębił pieszczotę.
W ten sposób zostali parą.
~
Po trzech latach kochali się równie mocno co tamtego dnia i wszystko wydawało się być idealne. Zbyt idealne. Jonghyun nie porzucił swoich planów, a nawet gdyby chciał - nie mógł. Po liceum poszedł do szkoły wojskowej, a Kibum na studia. Początki były ciężkie, ale teraz już przywykli. Zamieszkali razem, a ich związek był praktycznie bezproblemowy. Z wyjątkiem kilku małych spięć, ale oni bardzo szybko się godzili. 
W tej sielance nikt się nie spodziewał, że Jonghyun zostanie wezwany na wojnę.