Typ: Opowiadanie
Część: 1/2
Status: Zakończone
Gatunek: fluff, AU, lekki angst
Paring: JongKey
Ostrzeżenia: Brak
Notka od autorki: Nie sądziłam, że wena mnie jeszcze złapie, ale jednak dopadła mnie w wannie. Miłego czytania ^ ^ To.. wyszło mi długie XD
Kim Kibum od zawsze należał do osób towarzystkich. W szkole podstawowej, gimnazjum czy w szkole średniej otaczał się przyjaciółmi i równocześnie każdy chciał zasłużyć na to miano. Miał swoją paczkę, która składała się z Onew'a i nierozłącznego duetu 2Min. Czego chcieć więcej? Pieniędzy? Ich też miał pod dostatkiem. Nawet ocenami mógł się pochwalić i nie raz dawał korepetycje innym.
Pewnego dnia do jego życia zawitał niejaki Kim Jonghyun, który przyszedł do jego klasy jako nowy uczeń. Na wstępie opowiedział o sobie dość sporo, więc gołym okiem było widać, że chłopak jest otwarty i pewny siebie. Jego uśmiech aż porażał.
Dlaczego wtedy tego nie zauważyłem?
Po miesiącu znajomości, Kibum miał szczerze dość Jjong'a. Biegał po szkole, nawołując "Bummie" i gdy tylko mógł, robił mu na złość. Przyjaciele Key'a jak i inni uczniowie kochali nowego. Każdy chciał siedzieć obok niego na obiedzie, każda dziewczyna chciała dostąpić tego zaszczytu i zostać zaproszoną przez niego na randkę. A Kibum? Dostawał szału.
Gdy sobie o tym przypominam, mam ochotę śmiać się i płakać w tym samym czasie.
Można szczerze powiedzieć, że Key miał obsesję na punkcie Jonghyuna, oczywiście w złym sensie. Tylko czy coś takiego jakkolwiek może mieć dobrą stronę? Chłopak był w szoku, jak dużo ten drugi potrafi zrobić, jak bardzo jest utalentowany. Słyszał jak śpiewa, grał w koszykówkę, mimo, że nie był szczególnie wysoki. Tańczył też nie gorzej od niego, nawet z samym Taeminem mógł się zmierzyć. Dlatego Kibum chciał wiedzieć, jaki jest Kim poza szkołą.
-Jestem pewien, że ten zidiociały Jjong wcale nie jest taki idealny-warknął któregoś dnia do Minho, który zaczynał się bać o swojego przyjaciela. Nie tylko on z resztą.
I stało się. Pewnego razu, gdy tylko zadzwonił dzwonek oznaczający koniec lekcji, Key poszedł za Jonghyunem do jego domu. Nie chciał przyjąć do wiadomości tego, że po prostu go śledził, więc nazywał to obserwacją. Nim się postrzegł, minęły dwa tygodnie, a on po szkole nie robił nic innego, tylko śledził Jonghyuna.
I dowiedział się wiele.
Mówili, że z nas dwóch to ja jestem idiotą. Ale cieszę się, że wtedy dałem się ponieść temu obłędowi.
Okazało się, że Kim Jonghyun ma ojca w wojsku, a mieszka jedynie z matką. Key codziennie przybliżał się coraz bardziej do jego domu, więc w pewnym momencie był już w stanie usłyszeć o czym z nią rozmawia. Dowiedział się, że sam Jjong chciał zostać żołnierzem i przysłużyć się Korei. W końcu nigdy nie wiadomo, kiedy będą potrzebni ludzie do walki, chociażby z komunizmem w Korei Północnej. Kibum uważał to za nonsens. W tych czasach przecież już się takie rzeczy nie zdarzają.
Ależ się myliłem.
Minęło kolejne pół roku, a nasi dwaj chłopcy byli już w klasie maturalnej. Key nadal śledził Jonghyuna, jednak nastąpiła pewna zmiana, ponieważ już nie po to, aby pokazać innym jego drugą, jak kiedyś sam sądził, złą stronę. Najpierw myślał, że robi to z przyzwyczajenia, ale w końcu doszedł do wniosku, że się od tego uzależnił. Uzależnił się od samego Kim'a. Ale w szkole z nim nie rozmawiał, nic nie mógł z siebie wydusić, gdy tamten się do niego odzywał chociażby zwykłym "witaj". Wiele razy już słyszał "Kibum, jeżeli go kochasz to mu to powiedz. Przestań za nim łazić, tylko wszystkich martwisz". Jednak on nie chciał.
Nastąpiła też druga zmiana, u Jjong'a. Ponieważ zobaczył Key'a, zimą tamtego roku.
Gdyby nie on, pewnie bym zamarzł.
To był środek ferii, pierwszy semestr klasy trzeciej liceum. Kibum, jak co dzień, szedł zobaczyć Jonghyun'a, gdy nagle tamten zaszedł go od tyłu.
-Dlaczego od paru dni mnie śledzisz?-spytał, starając się zamaskować rozbawienie.
Nie wiedział tylko, że tamten chodzi za nim od więcej niż paru dni.
-N-nie śledzę cię-odpowiedział Key, ukrywając zawstydzenie w szaliku, który miał na szyi.
Starszy wywrócił oczami i pokiwał głową, następnie uśmiechając się delikatnie, jak tylko on umiał.
-Może wejdziesz? Mam gorącą czekoladę.
I tak Kibum znalazł się u Niego w domu.
Miał naprawdę ładne mieszkanie.
Tak zostali przyjaciółmi. Key wciąż chodził do Jonghyuna, ale teraz razem z nim. Przebywali tam cały czas, razem. Grając w gry, jedząc popcorn i oglądając masy filmów. Któregoś dnia Key nie mógł już wytrzymać.
-Jjongie?
-Tak, Bummie?
Młodszy wziął głęboki oddech i popatrzył w sufit. Leżał na łóżku przyjaciela, podczas gdy tamten siedział przy biurku i nadrabiał jakąś pracę. Trochę się zmieszał, nie wiedział jak poruszyć ten temat, więc postanowił po prostu powiedzieć mu to prosto z mostu.
-Zakochałem się
Usłyszał jak długopis, który trzymał tamten, upada na podłogę, a sam Jonghyun wstaje gwałtownie z krzesła, patrząc zaskoczonym wzrokiem na leżącego Kibuma. Ten podniósł się do pozycji siedzącej i patrzył na swojego przyjaciela niepewnie.
-W... w kim Bummie?-Jonghyun usiadł obok blondyna i przejechał ręką po swoich włosach. Oboje w tej chwili byli niesamowicie zestresowani.
-Takim... jednym chłopaku-odpowiedział wymijająco. Stchórzył. Nie powie mu o swoich uczuciach.
A gdy brunet wstał i z głośnym trzaskiem opuścił swój pokój, tylko się w tym upewnił.
To było nieporozumienie.
Dwa dni później, po weekendzie, pogodzili się. Jonghyun przyznał, że przesadził i po prostu zaskoczyła go ta informacja. Zapewnił też Kibuma, że nie ma nic przeciwko temu, że tamten jest gejem. Bo Key podejrzewał, że ten jest homofobem. Jednak bardzo się pomylił, bo powód zachowania chłopaka był zupełnie inny.
Jjong chciał poznać tego, kto skradł serce jego przyjaciela, więc Key miał nie mały problem. Wmówił mu, że nie jest gotowy aby mu to powiedzieć, na całe szczęście Jonghyun nie naciskał i dał mu spokój. Aż do następnego tygodnia.
W końcu, najlepszy dzień mojego życia.
Taemin był rok młodszy od nich, więc logiczne, że był w klasie niżej. Jego znajomy Jongin miał spore problemy z chemią, więc Kibum zaproponował mu swoją pomoc. Któregoś dnia po lekcjach udali się do małej kawiarni i tam Key uczył go o kwasach.
Wtedy role się odwróciły i to Jonghyun śledził blondyna. Siedział po drugiej stronie ulicy i wgapiał się w szybę, za którą siedział chłopak, którego kochał. Tak, kochał Kibuma. Nie tak długo jak on jego, jednak pokochał tę wkurzającą, małą divę. I to właśnie to zdenerwowało go tamtego dnia. Był pewien, że skoro Kibum się w kimś zakochał to on nie ma już szans. I teraz wiedział, kto zajął myśli JEGO Bummiego.
-Dziękuję za pomoc, Key-do jego uszu doszedł głos Kai'a, który wraz z blondynem właśnie wychodził z kawiarni.
-Nie ma sprawy, polecam się na przyszłość-odpowiedział mu i oboje udali się w przeciwne strony. Jjong nie wiele myśląc, podszedł do Kibuma.
-Dlaczego mi nie powiedziałeś, że to w Jonginie się zakochałeś?!-naskoczył na niego.
-Co?! Rany, Jonghyun, śledzisz mnie?!
-Nie zmieniaj tematu!
Key prychnął i założył ręce na piersi.
-Nawet jakbym się z nim umawiał, to dlaczego się złościsz?!-powiedział, coraz bardziej podnosząc głos.
-Dlaczego nie powiedziałeś mi wcześniej!? Myślałem, że się przyjaźnimy-mruknął zawiedziony i obrażony Jjong.
Kibum stwierdził, że ma go dosyć. Odwrócił się i zaczął iść w swoją stronę, kiedy tamten pociągnął go za ramię, aby się zatrzymał. Key postawił w tej chwili wszystko na jedną kartę.
-Bummie, ja...-słowa zostały przerwane, kiedy Kibum go pocałował. To nie był specjalnie szalony pocałunek. Ledwie musnął jego wargi, jednak to wystarczyło, aby obu chłopaków przeszły dreszcze. Zanim Key w panice zdołał się oderwać od ust chłopaka, ten pogłębił pieszczotę.
W ten sposób zostali parą.
~
Po trzech latach kochali się równie mocno co tamtego dnia i wszystko wydawało się być idealne. Zbyt idealne. Jonghyun nie porzucił swoich planów, a nawet gdyby chciał - nie mógł. Po liceum poszedł do szkoły wojskowej, a Kibum na studia. Początki były ciężkie, ale teraz już przywykli. Zamieszkali razem, a ich związek był praktycznie bezproblemowy. Z wyjątkiem kilku małych spięć, ale oni bardzo szybko się godzili.
W tej sielance nikt się nie spodziewał, że Jonghyun zostanie wezwany na wojnę.
To było takie urocze, a jak się dobrze bawiłam kiedy czytałam o tym śledzeniu. Myślałam, że przywitam się z podłogą. Nie wiem jaką miałaś wizję, ale to moja rekacja na ten rozdział. XD Wszystko spoko.... Tylko to ostatnie zdanie m się nie podoba ;c
OdpowiedzUsuń